Μπορείτε να μας βρείτε σε ένα ιστολόγιο για την ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 2 και ένα ιστολόγιο για την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ...ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ 3.Με τιμή,
Πελασγός και συνεργάτες




«Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και κλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Vladimir Putin: «η τίγρη της Ρωσίας» -η αβελτερία των ΗΠΑ και της Ε.Ε.-


Γράφει ο Γεώργιος Δημητράκης*

Πολιτική είναι η τέχνη να σχεδιάζεις και να προγραμματίζεις  με ρεαλισμό και αποφασιστικότητα όλες τις απαραίτητες δράσεις, να αγωνίζεσαι για το καλό της κοινωνίας. Πολιτική είναι η τέχνη να κυβερνάς και να αντιμετωπίζεις με τόλμη τα προβλήματα των πολιτών, να φροντίζεις για την ευνομία και ευμάρεια της κοινωνίας, αλλά παράλληλα να προστατεύεις αυτήν από ιδεολογήματα και ιδεοληψίες που διχάζουν την κοινωνία και καταστρέφουν την ενότητα και την οντότητα της Πολιτείας.

Ως γνωστόν, εις την αρχαιότητα δεν υπήρχαν ιδεολογίες, αλλά προσωπικότητες που κρίνονταν όμως απευθείας από τους πολίτες, δηλαδή την ίδια την κοινωνία. Η εμφάνιση των ιδεολογιών καπιταλισμός, κομμουνισμός, φασισμός, ως πολιτικά συστήματα διακυβέρνησης, είναι σύγχρονα εφευρήματα τα οποία, ως γνωστόν,  διχάζουν τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και προκαλούν άπειρα δεινά εις την ανθρωπότητα.

Ο καπιταλισμός προάγει την ανάπτυξη και τον πλούτο, που παράγει η εργασία του ανθρώπου. Όμως η άδικη κατανομή αυτού και η συγκέντρωση εις τα χέρια των ολίγων, οφειλόμενη εις την έλλειψη της ορθής σκέψης, της γνώσης, της ικανότητας, της πολιτικής αγωγής, του ήθους των επαγγελματιών πολιτικών, οι οποίοι χρησιμοποιούν την ιδεολογία ως άλλοθι των ολέθριων λαθών αλλά και ως ασπίδα προστασίας των, θέτει υπό αμφισβήτηση την έννοια του καπιταλισμού.

Ο κομμουνισμός θεωρείται εξαρχής αποτυχημένος, διότι έρχεται σε σύγκρουση με αυτήν την ίδια την φύση του ανθρώπου, να δημιουργεί ελεύθερα, απρόσκοπτα, και να παράγει πλούτο βάσει της ατομικής δυνατότητος και ευφυΐας του καθενός. Ο δε Φασισμός είναι προϊόν της αποτυχίας των 2 προαναφερθέντων ιδεολογιών και άκρως αντίθετος με αυτήν την ελευθερία του ανθρώπου.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ και οι Σύμμαχοί τους(ΝΑΤΟ), με τον τεράστιο πλούτο που παρήγαγαν, παρέσυραν σκόπιμα την Σοβιετική Ένωση με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας σε ένα ανελέητο και πολυδάπανο ανταγωνισμό εξοπλισμών, ο οποίος είχε το αναμενόμενο επακόλουθο, την κατάρρευση της δεύτερης.

Η ανάδειξη του Boris Jelzin εις την ηγεσία της Ρωσίας ο οποίος έφερε την ελευθερία αλλά ταυτόχρονα και το χάος αποτέλεσε μία νέα σκοτεινή περίοδο κοινωνικών τώρα  αναταράξεων και οικονομικών ατασθαλιών και σκανδάλων, με την ανάδειξη, από το τίποτε, απειράριθμων Ολιγαρχών, εις την οποία πρωτοστατούσε η κόρη του Jelzin Tatjana Djatschenko, η αποκαλούμενη «Καρδινάλιος του Κρεμλίνου». Παράλληλα ο Boris Jelzin ανέχτηκε την επέκταση του ΝΑΤΟ εις την Ανατολική Ευρώπη, εις τις πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας με την εγκατάσταση αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων, με κατεύθυνση προς την Ρωσία. Και λίγο μετά ενέδωσε εις την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον ανηλεή 78ήμερο βομβαρδισμό της Σερβίας (6.3.-9.6.1999) από το ΝΑΤΟ – την πρώτη επίθεση εναντίον μίας ευρωπαϊκής χώρας μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο-  και την ίδρυση του μουσουλμανικού κρατιδίου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης εις την καρδιά της Ευρώπης.

Την 31.12.1999 με την ανάδειξη του Wladimir Putin εις την ηγεσία της χώρας αποχαιρέτησε η Ρωσία το πρόσφατο παρελθόν της και χαράσσει την σημαντικότερη περίοδο εις την σύγχρονη ιστορία της.

Με την οργάνωση της διοίκησης και της οικονομίας, την αύξηση των εξαγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου, αλλά και με την προσπάθεια εκμετάλλευσης των τεράστιων, αστείρευτων άλλων ορυκτών πλούτων οι οποίοι επί δεκαετίες παρέμειναν ανεκμετάλλευτοι. Παράλληλα ενίσχυσε την θέση της Ρωσίας εις το διεθνές πολιτικό και διπλωματικό στίβο. Ο χαρακτηρισμός του από τα διεθνή ΜΜΕ ως  «Νέο Τσάρο της Ρωσίας» ή την «Τίγρη Πούτιν» εμπεριέχει αισθήματα θαυμασμού της προσωπικότητας του ηγέτη της Ρωσίας, αλλά εις τους αντιπάλους του αισθήματα έχθρας και μίσους.
Οι οποίοι θα προτιμούσαν εις την θέση του ένα ανίσχυρο, ανίκανο και υπάκουο υποχείριο, όπως π.χ. ήταν σε αυτούς ο Boris Jelzin.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) εις την πραγματικότητα θεωρείται ένα συνονθύλευμα πολλών χωρών με οικονομίες διαφορετικών ταχυτήτων, με κοινωνικές ανισότητες, με αντικρουόμενα εθνικά συμφέροντα, διαπληκτιζόμενες πολιτικές και κομματικές ιδεολογίες, νοοτροπίες και συμπεριφορές.

Μειονεκτήματα αλλά και εμπόδια τα οποία αποτρέπουν την εμπέδωση μίας ενιαίας, ισόρροπης οικονομίας αλλά και την άσκηση μίας ενιαίας εξωτερικής πολιτικής. Η θεωρούμενη πρωτεύουσα της Ε.Ε. Βρυξέλες παρομοιάζεται με μία άθλια αρένα εντός της οποίας οι ηγέτες των μελών της διαπληκτίζονται καθημερινώς και ανηλεώς για τα συμφέροντα της χώρας που εκπροσωπούν. Ένας μακροχρόνιος, άθλιος, άνισος αγώνας μεταξύ των άσπλαχνων ισχυρών και των ανίσχυρων, τον οποίο δυστυχώς πληρώνουν οι αδύναμοι. Το έλλειμμα Ιδεών, Αρχών και  Αξιών, αλλά  και ικανών πολιτικών προσωπικοτήτων και ηγετών καθιστά ανέφικτο όχι μόνον το όνειρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως μία ενιαία κρατική οντότητα με κοινά σύνορα και κοινή εξωτερική πολιτική και διεθνή εκπροσώπηση, αλλά παράλληλα καθιστούν την Ε.Ε. έρμαια και υποχείρια των διεθνών αντιπάλων, των ανταγωνιστών της, αλλά και των αιμοσταγών χρηματαγορών. 

Η ανυπαρξία της κρατικής οντότητας, αυτής της πραγματικής ενότητας, εις την μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, χρησιμοποιείται από τις Η.Π.Α. για να επεμβαίνει εις την Ευρώπη. Να επιβάλλει, να εκβιάζει και να προασπίζεται την καταρρέουσα πλέον παγκόσμια κυριαρχία της. Τεράστια και αναρίθμητα ήταν και είναι τα λάθη των Η.Π.Α. μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τις προκλητικές διπλωματικές επεμβάσεις και στρατιωτικές επιχειρήσεις σε απειράριθμες  χώρες του πλανήτη. Συμπεριφορές οι οποίες αναμφισβήτητα αποτελούν την βασική και γενεσιουργό αιτία της παγκόσμιας τρομοκρατίας. Πρόσφατα η διάλυση της κρατικής οντότητας της Γιουγκοσλαβίας και τον ανηλεή 78ήμερο βομβαρδισμό της Σερβίας, με την  «αναγκαστική συμμετοχή» 12 ευρωπαϊκών κρατών π.χ. μελών του ΝΑΤΟ. Ένας πόλεμος εντός της Ευρώπης, ο οποίος ισοπέδωσε  μία ευρωπαϊκή χώρα, με ζημίες άνω των 100 δις δολαρίων, απλώς για την ίδρυση ενός μουσουλμανικού κρατιδίου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης  εις την καρδιά της Ευρώπης.

Η σφοδρή αντίδραση των ΗΠΑ για την επέμβαση της Ρωσίας εις την Κριμαία, και εναντίον των αυτονομιστικών κινήσεων των Ρωσοφώνων της Ανατολικής Ουκρανίας δεν οφείλεται εις την δήθεν υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Αλλά εις την εκ των υστέρων αναγνώριση του δικού τους ολέθριου λάθους να υποστηρίξουν την αυτονομία και την ίδρυση ενός μικροσκοπικού κράτους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Εκ των πραγμάτων οι ΗΠΑ είναι τώρα αναγκασμένες να αντισταθούνε με κάθε μέσο κατά οιασδήποτε αυτονομιστικής εξέγερσης, για να αποτρέψουν μεταστάσεις αυτού του φαινομένου σε άλλες χώρες π.χ. Χώρα των Βάσκων της Ισπανίας, την Σκωτία, την Ανατ. Ρουμανία, τους Βαλόνες του Βελγίου, του Νότιου Τιρόλου της Ιταλίας, την νήσο Κορσική της Γαλλίας, τους Ούγγρους της Σλοβακίας και Τρανσιλαβίας κ.α. Αλλά και να προστατεύσουν κυρίως τον ίδιο τον εαυτόν τους, τις Ομοσπονδιακές Πολιτείες σε πολλές τις οποίες υπερτερούνε οι έγχρωμοι και λατινοαμερικανικοί πληθυσμοί. Ένας θανάσιμος κίνδυνος για την εθνική οντότητα των Η.Π.Α.

Η κλιμακούμενη επίθεση των Η.Π.Α. αλλά τώρα και της Ε.Ε. με τις διάφορες κυρώσεις και ανόητες πολιτικές κατά της Ρωσίας, επιδεινώνουν την κατάσταση. Η Ε.Ε. η οποία συμμετέχει σε αυτό το άθλιο παιχνίδι θέτει εις κίνδυνο όχι μόνον το μέλλον της ευρωπαϊκής ηπείρου, αλλά αναγκάζει την Ρωσία σε μία σφοδρότατη αντίδραση κατά των Η.Π.Α. Η πρόσφατη συνάντηση (11.Ιουλίου 2014) του Πούτιν με τον Φίντελ Κάστρο εις την Αβάνα, και η διαγραφή των χρεών της Κούβας απέναντι της Ρωσίας ύψους 35,2 δις δολαρίων, η οποία πέρασε απαρατήρητη και ασχολίαστη από τα διεθνή ΜΜΕ, προμηνύει την επόμενη κίνηση και αντεπίθεση του «ρωσικού τίγρη Πούτιν». Την αποστολή και εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων εις την Κούβα, εάν η ΗΠΑ δεν αποσύρουν το πυραυλικό τους σύστημα από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, το οποίο στοχεύει και απειλεί επικίνδυνα την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας αλλά και την παγκόσμια ειρήνη. 

Γεώργιος Εμ.Δημητράκης 

*Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την  Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας. 

http://koukfamily.blogspot.gr/2014/08/vladimir-putin.html
Διαβάστε και άλλα »

Μία παράξενη, ντεμοντέ στρατιωτική δύναμη - Πεσμεργκά


Ο στρατός Πεσμεργκά των Κούρδων στο βόρειο Ιράκ μάχεται εναντίον της εξτρεμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης του αυτοαποκαλούμενου «Χαλιφάτου», και υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με όπλα και αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Ποιοι είναι αυτοί οι Κούρδοι μαχητές και πόσο ισχυροί είναι;

Συχνά φορούν φαρδιά παντελόνια, φαρδιές ζώνες γύρω από την κοιλιά, με τουρμπάνια στο κεφάλι: οι μαχητές της κουρδικής πολιτοφυλακής Πεσμεργκά στο βόρειο Ιράκ φαίνονται σαν στελέχη μιας παράξενης, ντεμοντέ στρατιωτικής δύναμης. «Αυτοί που βλέπουν στα μάτια τον θάνατο», θα μπορούσε να είναι μία μετάφραση για την δύναμη Πεσμεργκά - και σήμερα ο όρος είναι πιο αληθινός από ό, τι θα προτιμούσαν οι μαχητές αυτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης.

Οι στρατιώτες της αυτόνομης κουρδικής περιφέρειεας στο βόρειο Ιράκ βρίσκονται για εβδομάδες κάτω από τρομακτική πίεση: Πρόσφατα απώλεσαν μεγάλες περιοχές απέναντι στους μαχητές του Χαλιφάτου, στη συνέχεια ανακοίνωσν την αντεπίθεσή τους. Εν τω μεταξύ, οι Κούρδοι λαμβάνουν υποστήριξη από το εξωτερικό: η Αμερική του βοηθά με αεροπορικές επιδρομές εναντίον θέσεων των εξτρεμιστών τζιχαντιστών, ενώ το Ιράν προσφέρει όπλα.

Η δύναμη των Πεσμεργκά, σύμφωνα με την αμερικανική δεξαμενή σκέψης «Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον» ανέρχεται σε τουλάχιστον 130.000 στρατιώτες, άλλες πηγές εκτιμούν έως 200.000 μαχητές τον αριθμό αυτό. Η ανώτατη διοίκηση ελέγχεται από το Υπουργείο Πεσμεργκά της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο Ερμπίλ.

Μια δύναμη από 130.000 μαχητές ακούγεται σαν ένας ισχυρός στρατός. Έτσι, μεγαλύτερη έκπληξη αποτελεί το γεγονός των μεγάλων απωλειών απέναντι σε λίγες χιλιάδες μαχητών του «Χαλιφάτου», οι οποίοι μάλιστα έχουν παρόμοιο εξοπλισμό σε σχέση με την δύναμη Πεσμεργκά.

Η δύναμη Πεσμεργκά είναι στην πραγματικότητα ένας ιδιωτικός στρατός που εξυπηρετεί τις εσωτερικές ίντριγκες των Κούρδων φυλάρχων, πλήρως αποδυναμωμένη από συνεχόμενες εσωτερικές διαμάχες, με κύρια αυτή μεταξύ των μαχητών του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν και της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν.

Σύμφωνα με το «Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον» η πραγματική ένοπλη δύναμη είναι περίπου 33.000 άνδρες, με επιπλέον 30.000 άνδρες άμεσα εξαρτώμενοι από το κουρδικό Υπουργείο Εσωτερικών και μπορούμε να τις συγκρίνουμε με τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι υπόλοιποι 70.000 άνδρες ελέγχονται ανεξάρτητα από το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν και την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν. Κύρια αποστολή τους: η μία πλευρά να μάχεται την άλλη.

Οι Πεσμεργκά είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι και δεν παρουσιάζονται σχεδόν καθόλου ενωμένοι. Αυτό ισχύει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα να είναι στην πραγματικότητα οικτρά αποδυναμωμένοι.

iΟι Πεσμεργκά είναι κυρίως εξοπλισμένοι με ελαφρά όπλα, αλλά και ορισμένα βαρύτερα. Σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους των ΗΠΑ, ένα μεγάλο μέρος των όπλων και πυρομαχικών προέρχεται από την ιρακινή κεντρική κυβέρνηση. Ο βαρύς εξοπλισμός είναι εντελώς ξεπερασμένος. Οι Πεσμεργκά είναι κυρίως εξοπλισμένοι με ελαφρά όπλα, αλλά και ορισμένα βαρύτερα. Σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους των ΗΠΑ, ένα μεγάλο μέρος των όπλων και πυρομαχικών προέρχεται από την ιρακινή κεντρική κυβέρνηση. Ο βαρύς εξοπλισμός είναι εντελώς ξεπερασμένος, και παρά τα δισεκατομμύρια του πετρελαίου που γεμίζουν τα ταμεία της Ερμπίλ: τα άρματα μάχης και άλλα (τε)θωρακισμένα είναι της εποχής του Σαντάμ Χουσεΐν. Ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση έχουν βελτιωθεί κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά η πολιτοφυλακή Πεσμεργκά παραμένει ακόμα πολύ υπανάπτυκτη. Ο βαρύς στρατιωτικός εξοπλισμός, δηλαδή πυροβολικό, τεθωρακισμένα οχήματα, οχήματα μεταφοράς των στρατευμάτων, είναι πολύ λίγος. Με λίγα ελικόπτερα, δεν έχουν καμία αεροπορική δύναμη.

Το πολεμικό μέτωπο μεταξύ των Πεσμεργά και των μαχητών του «Χαλιφάτου» έχει μήκος αρκετών εκατοντάδων χιλιομέτρων. Μεγάλο μέρος του εδάφους είναι επίπεδο και ασφαλίζεται πολύ δύσκολα. Οι άνδρες του «Χαλιφάτου» είναι ιδιάτερα κινητοί και ευέλικτοι, και στην μετωπική γραμμή στο βόρειο Ιράκ, χωρίς αεροπορία και βαρύ πολεμικό υλικό, οι πιθανότητες για τους Κούρδους είναι πολύ άσχημες.

Ποια είναι τα όπλα που παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στους Πεσμεργκά;

Για το ακριβές περιεχόμενο και το πεδίο εφαρμογής των παραδόσεων είναι ελάχιστα γνωστά. Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα «Ουάσιγκτον Πόστ», οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν όπλα μικρού διαμετρήματος, πυρομαχικά και όλμους, έτσι ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τις θέσεις τους καλύτερα. Ομοίως, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν τις αεροπορικές μεταφορές όπλων από τα ιρακινά στρατόπεδα γύρω από τη Βαγδάτη στο βόρειο τμήμα του Ιράκ, γράφει η εφημερίδα αναφερόμενη σε στρατιωτικούς κύκλους.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

ΟΗΕ: 4-5.000.000 οι μεταναστες στην Ελλαδα εως Δεκ 2015!



Εμεις τι κανουμε ;
Πως ετοιμαζομαστε ;
Δημητρης Καμμενος
ΠΠ


Δημοσίευμα απο το Παρόν

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Έκκληση των Γεζίντι να εξοπλιστούν από τις ΗΠΑ


Έκκληση στον «ελεύθερο κόσμο» να δράσει εναντίον των τζιχαντιστών οι οποίοι σπέρνουν τη φρίκη και τον τρόμο στις περιοχές του Ιράκ και της Συρίας, έκανε ο γιος του ηγέτη της κουρδόφωνης θρησκευτικής μειονότητας του ιράκ, Μπριν Ταχσίν.
Από την πρεσβεία του Ιράκ στο Λονδίνο, όπου είναι πρεσβευτής, ο Ταχσίν τόνισε: «Καλούμε τον ελεύθερο κόσμο να δράσει αμέσως. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε ο ίδιος σε δημοσιογράφους στη Γενεύη, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους έχουν σκοτώσει περισσότερους από 3.000 Γεζίντι και έχουν απαγάγει 5.000 ανθρώπους από τις αρχές Αυγούστου, όταν εισέβαλαν στην περιοχή του Σιντζάρ. Δεκάδες χιλιάδες Γεζίντι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη Σιντζάρ και κατέφυγαν στο Κουρδιστάν ή στα γύρω βουνά για να γλιτώσουν.

Ο γιος του πρίγκιπα Ταχσίν Σαΐντ Μπεκ, τόνισε πως πριν ξεκινήσει η επέλαση του Ισλαμικού Κράτους, η κοινότητα των Γεζίντι αριθμούσε περίπου 600.000 μέλη. Μετά τις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές εναντίον των ισλαμιστών ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε, στις 14 Αυγούστου, ότι η "πολιορκία" του όρους Σιντζάρ τερματίστηκε. Με βάση τους υπολογισμούς του Πενταγώνου, στην περιοχή έχουν απομείνει μόνο 4.000-5.000 Γεζίντι.

Ωστόσο, ο Ταχσίν υποστήριξε ότι 20.000 Γεζίντι παραμένουν στο βουνό αυτό ενώ 4.000 οικογένειες έχουν αποκλειστεί σε διάφορα χωριά της περιοχής, όπως στο Κότσο όπου, σύμφωνα με τις ιρακινές αρχές οι ισλαμιστές σκότωσαν την περασμένη εβδομάδα 80 άνδρες. Ο Ταχσίν υποστήριξε ότι οι νεκροί στο Κότσο ξεπερνούν τους 300 ενώ άλλοι 700 άνθρωποι έχουν απαχθεί.

Ο Ιρακινός διπλωμάτης κάλεσε την Ουάσινγκτον να εξοπλίσει τους Γεζίντι για να μπορέσουν να αμυνθούν.

Από την πλευρά της, η μη κυβερνητική οργάνωση UN Watch κάλεσε την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα να συγκαλέσει εκτάκτως μία σύνοδο του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να ζητηθεί από τουλάχιστον 16 χώρες-μέλη του Συμβουλίου. Διπλωμάτες θεωρούν όμως ότι το ζήτημα θα μπορούσε να συζητηθεί στην επόμενη τακτική σύνοδο του Συμβουλίου, στις 8 Σεπτεμβρίου στη Γενεύη.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Πού οφείλουν τα ονόματά τους οι ελληνικές πόλεις


Η θεά Αθηνά νίκησε τον Ποσειδώνα στην μάχη για την προστασία της πόλης, ενώ η μυθική γοργόνα-αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και σύζυγος του ιδρυτή της πόλης, Θεσσαλονίκη, φρόντισε να δώσει το όνομά της στην Νύμφη του Θερμαϊκού. Για τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις, όμως, είστε σίγουροι ότι γνωρίζετε πώς έλαβαν τα ονόματά τους;

Κατερίνη

Ποιά είναι η Κατερίνα, που δάνεισε το όνομα της στην πόλη; Πρόκειται για την Αικατερίνη της Αλεξανδρείας, μιας χριστιανής που μαρτύρησε, σύμφωνα με την Εκκλησία, στην Αίγυπτο τον 4ο αιώνα. Το όνομά της, «Αικατερίνα», σημαίνει «αιέν καθαρινά», δηλαδή «η πάντοτε αγνή».

Ναύπλιο

Η πιο διαδεδομένη εκδοχή θέλει την αργολική πρωτεύουσα να «βαφτίστηκε» από τον Ναύπλιο, γιο του Ποσειδώνα που φέρεται να ίδρυσε την Ναυπλία. Αρχαίες πηγές, ωστόσο, υποστηρίζουν πως το τοπωνύμιο «Ναυπλία» προϋπήρχε του μυθικού ήρωα, και πως αναφέρεται στο «καλό αραξοβόλι» που προσέφερε στα καράβια (ναύς και πλέω).

Άρτα

Ως Αμβρακία ξεκίνησε η πολιτεία της σημερινής Άρτας στα αρχαία χρόνια, και περί τα 1000μ.Χ. μετονομάστηκε. Η πιο διαδεδομένη θεωρία συνδέει το όνομα με το λατινικό arta (το θηλυκό γένος του επιθέτου artus) που σημαίνει στενή. Κατά μία άλλη άποψη, που διατυπώθηκε στα βυζαντινά χρόνια, το όνομα Άρτα προέρχεται από το ρήμα αρτίζομαι και την φράση «Άρτα αρτυμή του κόσμου», που απέδιδε στην πόλη τα εύσημα για την παραγωγή σιτηρών, με τα οποία «τάιζε τον κόσμο».

Κοζάνη

Μια ομάδα ηπειρωτών ευθύνεται για την σημερινή ονομασία της Κοζάνης: Τον 14ο αιώνα, σημαντικός πληθυσμός ηπειρωτών έφυγε από τις περιοχές Πρεμέτη και Κόζδιανη, αφού κυνηγήθηκαν από Τουρκαλβανούς. Μία από τις περιοχές στις οποίες κατέφυγαν ήταν αυτή της σημερινής Κοζάνης, που αρχικά ονομάστηκε Κόζδιανη, λόγω της καταγωγής των συγκεκριμένων ηπειρωτών από το ομώνυμο χωριό. Με τα χρόνια, το Κόζδιανη έγινε Κόζιανη, και τελικά με το «χεράκι» των λογίων πήρε την σημερινή του μορφή.

Τρίκαλα

Η ονομασία οφείλεται στην αρχαία πόλη Τρίκκα (ή Τρίκκη), που ιδρύθηκε με αυτό το όνομα πριν πέντε ολόκληρες χιλιετίες προς τιμήν της νύμφης Τρίκκης, κόρης του Πηνειού. Ακόμη και σήμερα, άλλωστε, ο δήμος ονομάζεται «Τρικκαίων».

Μεσολόγγι

Ιταλική χροιά έχει η καταγωγή της ονομασίας της γνωστής για την... έξοδό της πόλης. Η πρωτεύουσα της Αιτωλοακαρνανίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά με αυτό το όνομα κατά την ναυμαχία του Λεπάντο κοντά στη Ναύπακτο. Οι Ιταλοί που βρέθηκαν σε αυτή τη ναυμαχία ανέφεραν την τοποθεσία ενώνοντας τις λέξεις «Mezzo» και «langi», που σημαίνει «μέρος που περιβάλλεται από λίμνες».

Σπάρτη

Η ούτως ή άλλως πλούσια Ιστορία της Σπάρτης ξεκινά από πολύ βαθιά στην αρχαιότητα, όταν ο Λέλεγας έγινε ο πρώτος βασιλιάς της περιοχής, που προς τιμήν του ονομάστηκε Λελεγία ή Λακωνία. Εγγονός του Λέλεγα ήταν ο Ευρώτας, που σύμφωνα με τον θρύλο διαρρύθμισε την κοίτη του ποταμού – γι' αυτό και πήρε το όνομά του- ο οποίος, όταν έγινε βασιλιάς, απέκτησε μια κόρη, τη Σπάρτη. Μετά τον θάνατο του Ευρώτα, στον θρόνο ανέβηκε ο σύζυγος της Σπάρτης και γιος της Ταΰγέτης (και να πώς πήρε το όνομά του και το γειτονικό βουνό), ο Λακεδαιμόνιος. Αυτός ήταν που ονόμασε την πόλη Σπάρτη, για να τιμήσει τη γυναίκα και βασίλισσά του.

Καρδίτσα

Η λέξη «καρδίτσα» θεωρείται παραφθορά της σλαβικής λέξης «gradista», που σημαίνει «οχυρωμένος τόπος». Επομένως, σε κάποιο οχυρό φέρεται να οφείλει το όνομά της η Καρδίτσα, παρ' ότι η σκαπάνη ουδέποτε αποκάλυψε κάποιο σχετικό εύρημα στην περιοχή.

Τρίπολη

Η πόλη της... βελανιδιάς σημαίνει, σε μια προσπάθεια απλοποιημένης ερμηνείας το όνομα της Τρίπολης. Κι αυτό γιατί το αρχικό όνομά της ήταν «Dabrolitza», που στα σλαβικά σημαίνει «η πόλη με τους δρύες». Ο οικισμός πιθανότατα ιδρύθηκε από πληθυσμούς των σκλαβηνιών της Πελοποννήσου – αργότερα αναφέρθηκε ως Υδρομπολιτζά, Τροπολιτσά και τελικά, Τρίπολη.

Καρπενήσι

Η λέξη Καρπενήσι κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την λατινικής προέλευσης κουτσοβλάχικη λέξη «karpen-isu», η οποία μεταφράζεται ως «η τοποθεσία όπου αφθονούν τα σφενδάμια». Υπάρχει, ωστόσο και δεύτερη εκδοχή, που κάνει λόγο για συγγένεια με την τουρκική λέξη karbenis, ήτοι «τόπος σκεπασμένος από χιόνι».

Κομοτηνή

Γνωρίζατε ότι η Κομοτηνή μέχρι το 1920 ονομαζόταν... Κουμουτζηνά; Το οχυρό των Κομοτηνών ή Κουμουτζηνών είχε αναδειχθεί σε σημαντικό αστικό κέντρο τα ύστερα βυζαντινά χρόνια. Η ονομασία Κουμουτζηνά ήταν βυζαντινή, ενώ το 1344 εμφανίστηκε και η πρώτη αναφορά σε οθωμανικές πηγές στην πόλη «Γκιουμουλτζίνα». Το όνομα Κομοτηνή ορίστηκε επισήμως το 1920 ως η λόγια μορφή του μάλλον... κακόηχου βυζαντινού ονόματος.

Λαμία

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πόλη χτίστηκε από τον Λάμο, τον γιο του Ηρακλή και της Ομφάλης, της ακόλαστης βασίλισσας της Λυδίας που φέρεται να... αγόρασε τον Ηρακλή από τον Ερμή. Υπάρχουν όμως και άλλες εκδοχές για την ονοματοδοσία της πόλης: Η πρώτη κάνει λόγο για τη Λαμία, Βασίλισσα των Τραχινίων και κόρη του Ποσειδώνα, που χάρισε το όνομά της στην αρχαία πόλη. Η δεύτερη, η γλωσσολογική, αναφέρει την συγγένεια του ονόματος με της λέξεις «λαιμός» ή «λάμος» που σημαίνουν «βάραθρο» και «λαίμαργος» αντίστοιχα.

Το «λαίμαργο βάραθρο» αναφέρεται προφανώς στο μεγάλο ρέμα που περνούσε μέσα από την πόλη στα αρχαία χρόνια, στο οποίο μάλιστα πιθανολογείται ότι ζούσαν πολλές λάμιες. Τέλος, υπάρχει και η πιο απλή εξήγηση που δίνει ο Αριστοτέλης: Λαμία είναι επίθετο που χαρακτηρίζει την περιοχή η οποία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο λόφους.

Αλεξανδρούπολη

Άλλη μια πόλη που απέκτησε σχετικά πρόσφατα το σύγχρονο όνομά της, η Αλεξανδρούπολη αποκαλούταν Δεδέαγατς ως το 1919, κάτι που μεταφραζόταν ως «το δέντρο του παππού» και αναφερόταν στην τοπική παράδοση περί ενός σοφού δερβίση που θάφτηκε δίπλα από ένα δέντρο στην τοποθεσία που χτίστηκε η πόλη. Το όνομα «Αλεξανδρούπολη» το οφείλει, όχι στον Μέγα Αλέξανδρο, όπως θα ήταν η πρώτη σκέψη καθενός, αλλά στον Βασιλιά της χώρας Αλέξανδρο, που σκοτώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1910 και η πόλη επαναβαφτίστηκε προς τιμήν του.

Καλαμάτα

Τον Μεσαίωνα, η πόλη της νότιας Πελοποννήσου που λεγόταν Φεραί έλαβε το όνομα Καλαμάτα, το οποίο διατηρεί ως και τις μέρες μας. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζατε είναι πως οφείλεται σε μια χριστιανική εικόνα. Πρόκειται για την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Καλομάτας, που φυλασσόταν σε μοναστήρι της πόλης. Μάλιστα, η λαϊκή παράδοση θέλει την εικόνα να λυγίζει ακόμη και έναν οθωμανό αγά, ο οποίος αλλαξοπίστησε μπροστά στα θαύματα που είδε. Η εικόνα φυλάσσεται ακόμα και σήμερα στην πόλη, στον ναό της Υπαπαντής.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Μισθός κάτω των 730 για την πλειοψηφία των εργαζόμενων

Κάτω από τα 730 ευρώ έχει υποχωρήσει η μηνιαία αμοιβή για σχεδόν έναν στους δύο μισθωτούς, ενώ ένας στους τρείς αμοίβεται χαμηλότερα από τις προβλεπόμενες αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη, προκύπτει από τα στοιχεία που δήλωσαν οι εργοδότες στο ΙΚΑ για τον περασμένο Δεκέμβριο, με τις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις.
Μισθός κάτω των 730 για την πλειοψηφία των εργαζόμενων
Η μεγαλύτερη ομάδα, 372.808 άτομα ή 23,2%, αποτελείται από όσους λαμβάνουν μηνιαίο μισθό ως 500 ευρώ και αφορά μεγάλο τμήμα των μερικώς ή εκ περιτροπής απασχολούμενων. Η καθ΄ εαυτώ μερική απασχόληση έχει διεισδύσει σημαντικά στην αγορά εργασίας, καθώς μερικώς απασχολούμενος είναι περίπου ένας στους τέσσερις ή πάνω από 400.000 εργαζόμενοι.
Ακολουθούν οι αμοιβόμενοι με μισθό από 1.000 ως 1.500 ευρώ, με 367.836 άτομα ή 22,9%, ενώ στη συνέχεια κυριαρχούν οι χαμηλόμισθοι: από 501 ως 750 ευρώ παίρνουν 257.087 ή 16% και μεταξύ 751 και 1.000 ευρώ λαμβάνουν 232.012 ή το 14,5%.
Αθροίζοντας τα παραπάνω, με αμοιβές ως 1.000 ευρώ μικτά αμείβονται 861.907 μισθωτοί ή το 53,7%. Στον αντίποδα, υπάρχει μία ομάδα 47.656 μισθωτών με αμοιβές άνω των 4.000 ευρώ.

Η χαμηλότερη ομάδα των αμοιβών ως 500 ευρώ είδε το μερίδιό της στην απασχόληση να διπλασιάζεται σε δύο χρόνια, από 12% σε 23,2%, ενώ σχεδόν το ίδιο ισχύει και για την επόμενη ομάδα ως 750 ευρώ, με 16% από 9%. Μεγάλη μείωση σημειώθηκε και σε όσους παίρνουν 1.000-1.500 ευρώ, καθώς περιορίστηκαν στο 22,9% από 34%. Αντίθετα, οι παχυλά αμοιβόμενοι είδαν τα ποσοστά τους να μένουν ουσιαστικά αμετάβλητα.
Από την επεξεργασία των «Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων» (Α.Π.Δ.) που υποβλήθηκαν για τον Δεκέμβριο του 2013 και από τις εγγραφές οι οποίες έχουν ελεγχθεί κατά το χρόνο επεξεργασίας, προέκυψαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:
δηλώθηκαν 1.621.259 εργαζόμενοι
η μέση ηλικία είναι 38,77 έτη (ανδρών 39,52 και γυναικών 37,71)
νέοι ως 29 ετών είναι το 22,19%
ηλικίας ως 39 ετών είναι το 56,78% των ασφαλισμένων
το 75,88% των ασφαλισμένων είναι ηλικίας 25 έως 49 ετών
άνω των 50 και ως 65 είναι 15,31% των ασφαλισμένων
για πλήρη απασχόληση, το μέσο ημερομίσθιο είναι 54,66€ και ο μέσος μισθός 1.265,08€
για μερική απασχόληση ανέρχονται το μέσο ημερομίσθιο στα 25,07€ και ο μέσος μισθός 445,33€
για τις γυναίκες το μέσο ημερομίσθιο πλήρους απασχόλησης είναι το 84,40% του μέσου ανδρικού, ενώ στη μερική απασχόληση το 95,42%. Ο μέσος μισθός αντιστοιχεί στο 73,40% του μισθού των ανδρών.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

«Μαύρο» σε 14 ρωσικούς τηλεοπτικούς σταθμούς στην Ουκρανία

Την απαγόρευση της αναμετάδοσης του σήματος 14 τηλεοπτικών σταθμών που εδρεύουν στη Ρωσία αποφάσισαν οι αρχές της Ουκρανίας, καταγγέλοντας ότι τα κανάλια αυτά διασπείρουν «πολεμική προπαγάνδα» στη χώρα.

Τις ανακοινώσεις για τους ρωσικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, ανάμεσα σε αυτούς τα αγγλόφωνα δίκτυα Russia Today και Life News, έκανε ο Αντόν Γκερασένκο, υψηλόβαθμο στέλεχος του ουκρανικού υπουργείου Εσωτερικών.
Τα 14 ρωσικά δημόσια και ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια απαγορεύθηκε μέχρι νεωτέρας να εκπέμπουν στη χώρα, διότι «μεταδίδουν προπαγάνδα υπέρ του πολέμου και της βίας», ανέφερε ο Γκερασένκο σε μια ανάρτησή του στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Facebook.
Σήμερα, ξέσπασαν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των φιλορώσων και των ουκρανικών δυνάμεων στο Ντόνετσκ της ανατολικής Ουκρανίας, όπου κατοικημένες περιοχές βομβαρδίστηκαν από το ουκρανικό πυροβολικό.

Πολλοί κάτοικοι της πόλης τράπηκαν σε άτακτη φυγή από μια περιοχή κοντά στο αρχηγείο των ρωσόφωνων αυτονομιστών ανταρτών, μετά τους βομβαρδισμούς. Αυτοκίνητα με ενόπλους κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα στους δρόμους της περιοχής.
Τα αυτοκίνητα αυτα παραβίαζαν φωτεινούς σηματοδότες, ενώ καταστηματάρχες έσπευδαν να κλείσουν τα μαγαζιά τους εσπευσμένα, σύμφωνα με ανταποκριτές του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς.

Στο κέντρο της πόλης ξέσπασε το απόγευμα μια μάχη ανάμεσα σε αντάρτες και μια ομάδα ενόπλων. Δεν ήταν σαφές εναντίον ποιου ενεπλάκησαν οι αυτονομιστές μαχητές, ωστόσο οι πυροβολισμοί έσπειραν τον πανικό στους πολίτες. Δεν υπήρξαν πάντως ενδείξεις για παρουσία του ουκρανικού στρατού στην πόλη.
Οι ουκρανικές αρχές παράλληλα έχουν περισυλλέξει 17 σορούς θυμάτων από τα συντρίμμια της αυτοκινητοπομπής που μετέφερε εσωτερικά εκτοπισμένους αμάχους και επλήγη από ρουκέτες και όλμους τη Δευτέρα, σύμφωνα με έναν επικαιροποιημένο απολογισμό τον οποίο έδωσε στη δημοσιότητα απόψε ένας εκπρόσωπος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Οι έξι από τους εκτοπισμένους αμάχους που επέβαιναν στα λεωφορεία της αυτοκινητοπομπής και τραυματίστηκαν στον βομβαρδισμό έχουν εισαχθεί σε νοσοκομεία. Εξ αυτών οι τρεις βρίσκονται σε σοβαρή κατάσταση, όπως διευκρίνισε ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας και Άμυνας της Ουκρανίας, ο Αντρίι Λισένκο.
Ο Ουκρανός πρωθυπουργός Αρσένι Γιατσενιούκ είπε ότι εξαιτίας των μαχών, θα χαθεί περίπου το 15% της συγκομιδής σιτηρών στο Ντονμπάς.
Η πρώην σοβιετική δημοκρατία, η οποία αναμενόταν να βρεθεί στη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τις εξαγωγές σιτηρών την περίοδο 2014-15, αντιμετωπίζει προβλήματα στη συγκομιδή φέτος εξαιτίας της σύρραξης στο ανατολικό τμήμα της χώρας.
Εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Γιατσενιούκ, ερωτηθείς σχετικά, διευκρίνισε πως ο Γιατσενιούκ αναφερόταν «στο 15% της συγκομιδής στις περιοχές όπου βρίσκονται σε εξέλιξη συγκρούσεις» και όχι στο σύνολο της ουκρανικής επικράτειας.
Το υπουργείο Γεωργίας της Ουκρανίας ανέμενε μια συγκομιδή που θα ξεπερνούσε το ιστορικό ρεκόρ των 63 εκατ. τόνων του 2013 γα φέτος. Αναλυτές και ειδικοί του κλάδου εκτιμούν τώρα πως η συνολική συγκομιδή πιθανόν θα φθάσει τα 60 εκατ. τόνους.
Πέρυσι στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ είχε φθάσει τα 2,2 και το 1,3 εκατ. τόνους σιτηρών αντίστοιχα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Αυτό σημαίνει πως το 15% της συγκομιδής τους φθάνει τους 500.000 τόνους, βάσει υπολογισμών του Ρόιτερς. Η εκτίμηση αυτή συνάδει με εκείνη που είχε κάνει τον Ιούλιο ο υπουργός Γεωργίας της Ουκρανίας Ιγκόρ Σβάικα.
Μέχρι στιγμής εντός του 2014 στο Ντονέτσκ και στο Λουγκάνσκ η παραγωγή έχει ανέλθει 2 εκατ. τόνους και 900.000 τόνους αντιστοίχως, σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας. Ωστόσο «ένα ορισμένο ποσοστό των χωραφιών σε αυτές τις περιοχές συνεχίζει να είναι πολύ επικίνδυνο για να γίνει η συγκομιδή», ανέφερε σε μια ανακοίνωσή του το υπουργείο.
Στην Κριμαία, την χερσόνησο που προσάρτησε η Ρωσία από την Ουκρανία τον Μάρτιο, η σοδειά ήταν περίπου 1,2 εκατ. τόνοι φέτος, σύμφωνα με το υπουργείο Γεωργίας της Ρωσίας.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

ΕΕ: Αποζημιώσεις 30 εκατ. ευρώ για ροδάκινα και νεκταρίνια

«Η ΕΕ θα χορηγήσει 125 εκατ. ευρώ με στόχο τη σταθεροποίηση των τιμών των τροφίμων» αναφέρει δημοσίευμα στη διαδικτυακή πύλη euobserver.com επισημαίνοντας ότι η κίνηση αυτή έρχεται σε συνέχεια της ανακοίνωσης της Επιτροπής ότι θα διαθέσει μέχρι 30 εκατ. ευρώ για τα ροδάκινα και τα νεκταρίνια.
ΕΕ: Αποζημιώσεις 30 εκατ. ευρώ για ροδάκινα και νεκταρίνια
Επιπλέον εμπειρογνώμονες των κρατών μελών στον τομέα της γεωργίας θα συναντηθούν ξανά στις Βρυξέλλες την ερχόμενη Παρασκευή για να δουν αν υπάρχουν και άλλοι τομείς που χρειάζονται βοήθεια από το ταμείο της ΕΕ, με προϋπολογισμό 420 εκατ. ευρώ, που θα χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη των εξόδων.
Όπως αναφέρεται, σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι παραγωγοί μπορούν να αποσύρουν μέχρι το 5% της παραγωγής τους για να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα ή να δοθεί σε σχολεία και νοσοκομεία, σε αντάλλαγμα για την αποζημίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με αφορμή την αποδέσμευση των 125 εκατ. ευρώ από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη δημοσιοποίηση της λίστας των οπωροκηπευτικών που αφορούν οι αποζημιώσεις, από την οποία έλειπαν τα ροδάκινα, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων προέβη νωρίτερα σε σχετικές διευκρινίσεις.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, τα μέτρα για τα ροδάκινα αποτέλεσαν ξεχωριστή ανακοίνωση από τον Ευρωπαίο Επίτροπο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Ε.Ε. κ. Ντάτσιαν Τσιόλος στις 11 Αυγούστου. «Τα μέτρα αυτά», αναφέρεται, «ανακοινώθηκαν μετά από την παρέμβαση του Έλληνα Υπουργού - στο περιθώριο του Συμβουλίου Υπουργών - πριν από περίπου ένα μήνα, με βάση τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η αγορά ροδακίνου. Μετά και το ρωσικό εμπάργκο η Ε.Ε. επεξεργάστηκε σχέδιο Κανονισμού για τα ροδάκινα, το οποίο θα παρουσιάσει στα Κράτη Μέλη, την ερχόμενη Παρασκευή».
Παράλληλα το υπουργείο σημειώνει, ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν σήμερα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφορούν σε ορισμένα άλλα ευπαθή φρούτα και λαχανικά που θίγονται επίσης από το ρωσικό εμπάργκο και που επίσης έχουν ενδιαφέρον για τους παραγωγούς της χώρας μας (ακτινίδια, μήλα, επιτραπέζια σταφύλια, φράουλες κ.λ.π.) και δεν επηρεάζουν τα ήδη ανακοινωθέντα μέτρα για τα ροδάκινα.
Υπενθυμίζεται, ότι για τα προβλήματα των ροδακινοπαραγωγών, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Γιώργος Καρασμάνης, είχε αναλάβει την πρωτοβουλία για τη στήριξη των παραγωγών καθώς η εμπόλεμη κατάσταση στην Ουκρανία δυσχέραινε τις εξαγωγές προκαλώντας αύξηση του μεταφορικού κόστους με αρνητικό αντίκτυπο στις τιμές παραγωγού. Σε επαφές του με τον Επίτροπο Γεωργίας Ντάτσιαν Τσιόλος ο κ. Καρασμάνης ζήτησε για πρώτη φορά τη στήριξη του εισοδήματος των παραγωγών, τόσο των οργανωμένων σε ομάδες, όσο και των μεμονωμένων παραγωγών, μέσω της ενεργοποίησης του Ταμείου Διαχείρισης Κρίσεων που διαθέτει η Ε.Ε.
Ο κ. Τσιόλος έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον και ζήτησε να υποβληθεί φάκελος με όλες τις πτυχές του προβλήματος, όπως και έγινε άμεσα.
Στη συνέχεια και σε συνεννόηση του Έλληνα υπουργού με τις αντιπροσωπευτικότερες χώρες στην παραγωγή ροδακίνων και νεκταριών, Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία εστάλη κοινό υπόμνημα στην Κομισιόν, που αποτελεί και τη βάση για τη συνολική αντιμετώπιση του ζητήματος.
Όπως τότε είχε αναφέρει το υπουργείο, η πρωτοβουλία αυτή, άνοιγε το δρόμο για την ενεργοποίηση του Ταμείου Διαχείρισης Κρίσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που ήταν εξαρχής ο στόχος του για την στήριξη των παραγωγών που πλήττονται από το ρωσικό εμπάργκο.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Αίμα από την απόφαση για το άγαλμα του ιδρυτή του PKK


Νεκρός έπεσε Κούρδος διαδηλωτής κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με την τουρκική αστυνομία, στο Ντιγιαρμπακίρ, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων κατά της απομάκρυνσης του αγάλματος του ιδρυτή του ΡΚΚ Μασούν Κορκμάζ, από το κοιμητήριο της πόλης.

Το δικαστήριο της πόλης εξέδωσε απόφαση, στις 18 Αυγούστου, να καταστραφεί το άγαλμα που έχουν τοποθετήσει οι Κούρδοι και να διεξαχθεί έρευνα σχετικά με το πώς επετράπη η τοποθέτησή του. Ο Τούρκος κυβερνήτης της πόλης είπε, ότι θα αναζητηθούν οι υπεύθυνοι για την ενέργεια αυτή και θα τιμωρηθούν.

Όταν όμως οι τουρκικές αρχές επιχείρησαν να εφαρμόσουν τη δικαστική απόφαση και να κατεβάσουν το άγαλμα από το βάθρο του, βρέθηκαν ενώπιον εκατοντάδων Κούρδων, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν σοβαρές συγκρούσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων ένας Κούρδος έπεσε νεκρός από τουρκικά πυρά.

Ο Κορκμάζ είχε σκοτωθεί, σε μάχη με τους Τούρκους, το 1986. Το άγαλμά του τοποθετήθηκε πέρυσι στο κουρδικό κοιμητήριο στο Λισέ του Ντιγιαρμπακίρ. 

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Σοκ στην Τουρκία!Τουρκική Βουλή: Ερντογάν συνδέεσαι μήπως με την ISIL;


Ερώτηση στην τουρκική βουλή κατέθεσε ο Τούρκος βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της αξιωματική αντιπολίτευσης Μαχμούτ Τανάλ, με την οποία ζητά να ενημερωθεί για τις διασυνδέσεις της τουρκικής κυβέρνησης με το ISIL.

Επικαλούμενος δημοσιεύματα του δυτικού Τύπου, ο Τούρκος βουλευτής ρωτά αν είναι αλήθεια ότι ηγετικά στελέχη του ISIL διαβιούν στην Τουρκία και μάλιστα δίνουν συνεντεύξεις σε ξένα μέσα, από το τουρκικό έδαφος.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής αναφέρεται στην περίπτωση του Αμπού Γιουσάφ, σημαίνοντος στελέχους του ΙSIL, ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη στην αμερικανική εφημερίδα Washington Post από την τουρκική επαρχία του Χατάι. Ο βουλευτής ρωτά το υπουργείο Εσωτερικών πως ο Γιουσάφ βρέθηκε στην Τουρκία και γιατί οι τουρκικές αρχές, όχι μόνο δεν τον συνέλαβαν, αλλά τον άφησαν και να δίνει συνεντεύξεις.

«Μήπως κάνουμε τα στραβά μάτια στο ISIL. Τα στελέχη του εισέρχονται στην Τουρκία όποτε θέλουν; Είναι εν γνώσει σας ότι μαχητές και στελέχη του ISIL περιφέρονται, ελεύθερα, στους δρόμους και στις αγορές τουρκικών πόλεων στην επαρχία του Χατάι;», αναφέρει στην ερώτησή του.

Ο Γιουσάφ είχε παραχωρήσει την επίμαχη συνέντευξή του, σε Αμερικανούς δημοσιογράφους, στις 12 Αυγούστου. Εκεί ο «στρατηγός» του ISIL είχε παραδεχτεί ότι η Τουρκία αποτελεί ζωτικό άξονα ανεφοδιασμού για το ISIL, παραδεχόμενος, επίσης, ότι μέσω Τουρκίας φτάνουν ενισχύσεις στο ISIL, από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς όλου του κόσμου.

Στη συνέντευξή του ο Γιουσέφ ευχαρίστησε μάλιστα την Τουρκία, χωρίς την οποία, όπως είπε, δεν θα είχε σημειώσει τόσες επιτυχίες το ISIL. Ανέφερε επίσης ότι και οι τραυματίες μαχητές του ISIL περιθάλπονται στα τουρκικά νοσοκομεία. «Οι περισσότεροι μαχητές, ο οπλισμός και ο εξοπλισμός μας έφτασε σε μας μέσω Τουρκίας», είπε ο Γιουσέφ.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Επιπόλαιο casus belli του ΝΑΤΟϊκού διοικητή Ευρώπης στη Ρωσία…


Σε προσπάθεια αποτροπής της Ρωσικής Ομοσπονδίας και του Βλαντιμίρ Πούτιν αποδύεται η Ατλαντική Συμμαχία, καθώς αισθάνεται ότι η κατάσταση στην Ευρασία μπερδεύεται επικίνδυνα, μετά τη διένεξη Ρωσίας-Ουκρανίας και την αδυναμία Ανατολής και Δύσης να συνεννοηθούν για να αποφευχθούν δυσμενέστερες καταστάσεις.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Αυτή είναι μία ερμηνεία των δηλώσεων του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητής των Δυνάμεων της Ευρώπης (SACEUR: Supreme Allied Commander Europe), Αμερικανού πτεράρχου Φίλιπ Μπρίντλοβ, που αποτυπώνει η γερμανική εφημερίδα Die Welt. Ο SACEUR προειδοποίησε τη Ρωσία να μην επαναλάβει όσα έγιναν στην Κριμαία σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ.

Εάν παρέμβει σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της Συμμαχίας, είπε ο Αμερικανός πτέραρχος, αυτό θα θεωρηθεί ως πολεμική ενέργεια σε βάρος του ΝΑΤΟ και θα υπάρξει η πρέπουσα στρατιωτική απάντηση.

Δήλωσε, πως η Συμμαχία είναι προετοιμασμένη για ενέργειες ενόπλων, χωρίς διακριτικά, που θα έχουν σαν στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση, ή/και πρόσωπα που δίνουν στρατιωτικές συμβουλές σε αποσχιστές για να αποσταθεροποιήσουν μια χώρα-μέλος. Οι δηλώσεις του ΝΑΤΟϊκού διοικητή προκαλούν εύλογη ανησυχία στους γνωρίζοντες, τουλάχιστον τα «μυστικά» της αποτροπής (deterrence), με βάση τη θεωρητική κατασκευή που επικράτησε στη Δύση την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτές καθαυτές οι δηλώσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν αποσταθεροποιητικές, εκτός κι αν η Συμμαχία διαθέτει πληροφόρηση ότι η Μόσχα σκοπεύει να επεκτείνει γεωγραφικά την προσπάθεια αποσταθεροποίησης των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, επί της ουσίας των χωρών ενδιαφέροντος, δηλαδή των Βαλτικών Δημοκρατιών και προσπαθεί να στείλει εσπευσμένα μήνυμα.



Είναι βέβαιο, ότι εάν η κατάσταση δεν εκτονωθεί, ο «πειρασμός» επέκτασης των ενεργειών της Μόσχας σε απάντηση μιας δήλωσης η οποία στην ουσάι αποτελεί casus belli, θα είναι ισχυρός και στρατηγικά τεκμηριωμένος. Η Ρωσία του Πούτιν θα μπορούσε να επιλέξει να επιχειρήσει την αποσταθεροποίηση των Βαλτικών Δημοκρατιών σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις, ή διαφορετικά, με δύο διαφορετικά κίνητρα, ή συνδυασμό αυτών, ή πλήθος επιμέρους «υποκατηγορίες» στις οποίες θα αναφερθούμε ενδεχομένως σε μελλοντικό σημείωμα.

Η πρώτη περίπτωση είναι εάν οι κυρώσεις εναντίον της θα άρχιζαν να αποτελούν βρόχο στην οικονομία της Ρωσίας και να την απειλούσαν σοβαρά. Οι επιπτώσεις, παρότι θεωρητικά τουλάχιστον παραμένουν ελεγχόμενες, «ματώνουν» τη ρωσική οικονομία. Επεκτείνοντας το δυνητικό «μέτωπο» σε μια περιοχή όπου εξ ορισμού οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν το πλεονέκτημα της γειτνίασης με το θέατρο επιχειρήσεων, προσθέτεις προβλήματα στον αντίπαλό σου και επιχειρείς να τον ωθήσεις στο να ξανασκεφτεί το σύνολο των στρατηγικών του επιλογών.

Η δεύτερη περίπτωση είναι να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για να προκληθεί μια καταφανώς ανέτοιμη στρατιωτική συμμαχία, να αντιληφθεί το κόστος της λανθασμένης – κατά τη Μόσχα – απόφασης ένταξης των Βαλτικών Δημοκρατιών στους κόλπους του ΝΑΤΟ, αλλά και μια προσπάθεια αποτροπής κλιμάκωσης τέτοιων ενεργειών στην περιφέρεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της Γεωργίας.

Η τρίτη περίπτωση είναι η αυτονόητη αντίδραση κάθε πλευράς που δέχεται απειλή πολέμου, ιδίως όταν αυτή είναι ισχυρή, να επιχειρήσει να την καταστήσει αναξιόπιστη και αν την ακυρώσει στην πράξη. Δηλαδή, ενώ ο SACEUR επιχειρεί να προλάβει τα χειρότερα, στην πράξη δίνει κίνητρο στη Μόσχα να επιχειρήσει αυτή να προβεί σε προσεκτικά σχεδιασμένες προκλητικές ενέργειες που θα δημιουργήσουν στη ΝΑΤΟϊκή πλευρά δίλημμα, εάν θα πρέπει ή όχι να απαντήσει.



Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως για να μην απαξιωθεί η απειλή που διατυπώνει η Συμμαχία κατά της Ρωσίας, εάν η δεύτερη προβεί συγκεκαλυμμένα σε ενέργειες αποσταθεροποίησης κάποιας εκ των Βαλτικών Δημοκρατιών με βραχίονα τους συμπαγείς ρωσικούς πληθυσμούς που κατοικούν εκεί, θα πρέπει να υπάρξει άμεσα στρατιωτική απάντηση. Κι αυτό είναι εξόχως αποσταθεροποιητικό.

Η απάντηση θα μπορούσε να πάρει τη μορφή αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων. Ακόμα και στην περίπτωση όμως που δεν γίνει κάτι άξιον λόγου και η κατάσταση δεν κλιμακωθεί, η Ρωσία θα μπορούσε και πάλι να βγει κερδισμένη. Καταρχάς, το να συντηρήσει μια κατάσταση αναταραχής «χαμηλότερης έντασης» συγκριτικά με την κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία, ώστε να μην τίθεται ζήτημα έναρξης εχθροπραξιών, θα είχε επιπτώσεις στη Συμμαχία.

Η θετική για το ΝΑΤΟ και αρνητική για τη Ρωσία, θα ήταν η αφύπνιση των κοιμισμένων ηγεσιών της Ευρώπης και η έξυπνη και συντονισμένη επένδυση στη στρατιωτική ισχύ, η οποία σε βάθος χρόνου θα δημιουργούσε στρατιωτικά μια κατάσταση που δεν θα ευνοούσε τα ρωσικά συμφέροντα.

Η αρνητική όμως θα ήταν η ανάπτυξη αντιδράσεων από ομάδα χωρών του ΝΑΤΟ, που θα τάσσονταν υπέρ της εξεύρεσης ενός στρατηγικού modus vivendi με τη Μόσχα, το οποίο θα οδηγούσε σε μια νέα ισορροπία. Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μην περιελάμβανε και την εγκατάλειψη της πολιτικής των οικονομικών κυρώσεων. Κατά συνέπεια, η Ρωσία θα είχε πετύχει έναν δεδομένο αντικειμενικό της σκοπό, το να «σπάσει» το δυτικό εμπάργκο. Επιπρόσθετα, σαφές ρωσικό κέρδος θα ήταν η ανάπτυξη τριβών εντός της Συμμαχίας, αφού πλέον δεν έχουμε Ψυχρό Πόλεμο, οπότε ακόμα και από… χαρακτήρα, πολλές πρωτεύουσες της Ευρώπης θα επιθυμούσαν συνδιαλλαγή και όχι στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Μόσχα.


Παρότι υπάρχουν σαφέστατα και άλλες «υποκατηγορίες» στα κίνητρα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη Ρωσία στην απόφαση να επιχειρήσει να προκαλέσει, με στόχο να απαξιώσει την αποτρεπτική ρητορική του ΝΑΤΟ, τα ανωτέρω αρκούν, καταρχήν, για να καταδειχθεί, ότι η δήλωση του SACEUR ίσως και να μην είναι η πιο προσεκτικά προετοιμασμένη και διατυπωμένη αποτρεπτική απειλή της Συμμαχίας, αφού θα μπορούσε να οδηγήσει σε σοβαρές «στρατηγικές παρενέργειες» και να φέρει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Βέβαια, όλοι γνωρίζουν πως τέτοιες δηλώσεις υπαγορεύονται και με στόχο το «εσωτερικό ακροατήριο», δηλαδή την επιθυμία σταθεροποίησης του εσωτερικού «συμμαχικού μετώπου». Το ΝΑΤΟ επιχειρεί δηλαδή μέσω τέτοιων δηλώσεων να καθησυχάσει τους φόβους των απειλούμενων μελών του, οπότε η δήλωση του Αμερικανού πτεράρχου λαμβάνει άλλη διάσταση.

Το πρόβλημα όμως παραμένει, ότι η συνειδητοποίηση της ανάγκης αυτής της Συμμαχίας από ρωσικής πλευράς, θα μπορούσε να αυξήσει το κίνητρο της Μόσχας να κινηθεί και μόνο για να «εκθέσει» τη σχετική αδυναμία του ΝΑΤΟ, να εκπληρώσει επαρκώς από στρατιωτικής απόψεως, το καθήκον της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών-μελών, στην περίπτωσή μας αυτών που βρίσκονται στα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Ο Σωτήριος Μουτούσης ήταν ένας από τους ωραίους «τρελούς» που παράγει τούτος εδώ ο τόπος

του Παντελή Καρύκα
Συγγραφέας
Ο Σωτήριος Μουτούσης ήταν ένας από τους ωραίους «τρελούς» που παράγει τούτος εδώ ο τόπος, διαχρονικά. Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων από όπου αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μ. Ασία, όπου και διακρίθηκε ιδιαίτερα. Το 1940 ήταν αρχηγός Πυροβολικού του Γ’ Σώματος Στρατού. Το Νοέμβριο του 1940 του ανατέθηκε η διοίκηση της ΧΙΙΙ Μεραρχίας Πεζικού (ΜΠ), στην οποία λόγω της ανεπάρκειας της προηγουμένης διοίκησης είχαν εμφανιστεί σημεία πανικού.
Ο Μουτούσης επανέφερε την πειθαρχία και οδήγησε προσωπικά, έφιππος,  τη Μεραρχία στην επίθεση, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η κατάληψη της Μόροβας, του Ιβάν, της Κορυτσάς και αργότερα του Πόγραδετς. Στη μάχη του Πόγραδετς, μάλιστα, όπου τμήματα της μεραρχίας είχαν καθηλωθεί, ο Μουτούσης έχοντας επισημάνει τις εχθρικές θέσεις ζήτησε να του προωθήσουν ένα πυροβόλο, με το οποίο ο ίδιος τίναξε στον αέρα τα ιταλικά πολυβολεία, επιτρέποντας στους άνδρες του να συνεχίσουν την επίθεση. Στην ίδια μάχη όταν θεώρησε ότι το 18ο Σύνταγμα Πεζικού δεν επιτίθονταν με την απαραίτητη ορμή, ζήτησε την ανάπτυξη της πολεμικής του σημαίας,  προς ενθάρρυνση των ανδρών. Το σύνταγμα, πράγματι, εξόρμησε ξανά, με την σημαία του επικεφαλής και σάρωσε τους Ιταλούς.
Κατά τη γερμανική εισβολή ο Μουτούσης επιχείρησε να καλύψει με την ΧΙΙΙ ΜΠ την περιοχή της Καστοριάς, προσπαθώντας να αποφύγει τον γερμανικό κυκλωτικό ελιγμό. Απτόητος από την κόπωση και την αποθάρρυνση των τμημάτων του, κατόρθωσε να τους εξυψώσει το ηθικό και να τα κατευθύνει σε μάχη απέναντι στα επίλεκτα Ες-Ες της σωματοφυλακής του Χίτλερ (Λάιμπστανταρτ Άντολφ Χίτλερ), τα οποία οδηγούσε ο διάσημος γερμανός στρατηγός Ζεπ Ντήντριχ. Ο Μουτούσης και η ΧΙΙΙ Μεραρχία πολέμησαν ηρωικά τις μηχανοκίνητες γερμανικές δυνάμεις, χωρίς να διαθέτουν καν αντιαρματικά όπλα. Χάρη στο σχέδιο πυρός πυροβολικού που είχε καταστρώσει, οι Γερμανοί υπέστησαν τρομακτική φθορά, τελικά όμως επικράτησαν, χάρη στην αεροπορική τους υπεροχή.
Το καλοκαίρι του 1941 ο Ντήντριχ ζήτησε να γνωρίσει τον αντίπαλό του στη μάχη της Καστοριάς (Άργους Ορεστικού). Ο Μουτούσης αρνήθηκε να τον δει και έστειλε τον τότε υπασπιστή του, συνταγματάρχη Λιόση, στον Ντήντριχ. Όταν ο Γερμανός διοικητής ενημερώθηκε για τον αριθμό των ανδρών και τα μέσα της ΧΙΙΙ ΜΠ που του αντιστάθηκε στην Καστοριά, νόμιζε στην αρχή ότι του έλεγαν ψέματα και υποστήριξε ότι οι Έλληνες τον αντιμετώπισαν στην Καστοριά με 3 μεραρχίες. Όταν πείσθηκε, τελικά, ότι μόνο η ΧΙΙΙ ΜΠ πολέμησε τους επίλεκτους Ες-Ες του στην Καστοριά, έδωσε τα θερμά του συγχαρητήρια στον Λιόση και στον Μουτούση.
Ο Μουτούσης συμμετείχε για λίγο στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου και για αυτό δικάστηκε, εντελώς άδικα, ως δοσίλογος και καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 11 ετών. Έλαβε τελικά χάρη το 1949 και αποκαταστάθηκε στον βαθμό του το 1953. 

http://lithosfotos.blogspot.gr
Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Ένα από τα εγκλήματα του Σόβιετ. Οι εξήντα ιερομάρτυρες του Ιρκούτσκ


Κατα τα έτη 1930, 1931 και 1932 ταξίδεψα σ' ολόκληρη την Σιβηρία με μία επιστημονική αποστολή*. Τό 1933 τα τα­ξίδια μας οδήγησαν στο Ιρκούτσκ, στο Νίζνιε-Ουντίνσκ και μετά στο Μπαλαγκάνσκ. Η πόλι Κατσούγκ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Λένα, 140 μίλια από το Ιρκούτσκ. Από την Κατσούγκ υπήρχε δρόμος για το Νίζνιε-Ουντινσκ και το Μπαλαγ­κάνσκ, που περνούσε εξ ολοκλήρου μέσα α­πό την τάϊγκα (ζώνη των δασών). Δεν υπήρχαν κάτοικοι· μόνο κρατούμενοι, που δούλευαν στην κα­τασκευή κάποιου έργου. Στους καταυλισμούς γύρω από την Κατσούγκ κυριαρχούσε τότε ανήκουστη βαναυσότητα. Χωρίς κανέ­ναν απολύτως λόγο πυροβολούσαν, χτυ­πούσαν και μαστίγωναν τους ανθρώπους. Οι συνθήκες διαβιώσεως ήταν φρικτές. Εξήντα έως ογδόντα άνθρωποι στοιβάζονταν σ' ένα κοιτώνα, με δύο σειρές σανίδες για κρεβάτια. Σε περίπτωση που κάποιος από τους κρατουμένους δεν ολοκλήρωνε την ημερήσια εργασία που του ανετίθετο, οι φύλακες του καταυλισμού είχαν το δικαίωμα να του κάνουν ό,τι ήθελαν. Άφηναν τους κρατουμένους για τιμωρία μία εβδομάδα στο ύπαιθρο. Οι άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα και το κρύο.


Ταξιδέψαμε από το Ιρκούτσκ ως το Νίζνιε-Ούντινσκ με το ατμόπλοιο Μπουριάτ. Από το Νίζνιε-Ουντίνσκ προχωρήσαμε με άμαξες κατά μήκος ...του δρόμου της Κατσούγκ, ακολουθώντας για περισσότερο από εβδομήντα μίλια την δεξιά όχθη του ποταμού Άγκερ προς την κατεύθυνση του Κατσούγκ. Την περίοδο εκείνη δούλευα ως υδρομετρικός παρατηρητής.
Από τις 8 ως τις 22 Ιουλίου 1933 η επιστημονική μας ομάδα σταμάτησε για μερικές μέρες κοντά σ’ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Στην περιοχή εκείνη το έδαφος ήταν καταλληλότερο για την γεωργία και υπήρχαν ήδη σχέδια για ένα κρατικό συλλογικό αγρόκτημα (κολεκτίβα) εκεί. Ο καιρός είχε γίνει αρκετά ευχάριστος. Μετά το δείπνο, καθίσαμε μέχρι αργά το βράδυ κοντά στη φωτιά. Κάθε τόσο ακούγαμε κάποιες κραυγές, που αντηχούσαν στην τάϊγκα. Δεν ξέραμε ακόμη τι είδους κραυγές ήταν αυτές. Ήταν μία ξάστερη και ήσυχη νύχτα. Ο καθαρός αέρας της Σιβηρίας ανέδιδε το γλυκό άρωμα των λου­λουδιών της τάϊγκα μέσα στην κοιλάδα. Όσο ζω δεν θα ξεχάσω εκείνη την κοιλάδα· θα την θυμάμαι παντοτινά! Ο γλυκός πρωινός μας ύπνος διακόπηκε από ένα πένθιμο ανθρώπινο βογκητό. Σηκωθήκαμε γρήγορα. Ο επικεφαλής της ομάδας μας, ντόπιος από το Ιρκούτσκ, πήρε γρήγορα ένα ζευγάρι κιάλια και οι άλλοι στήσαμε δυο τοπογραφικά όργανα και ασχολού­μασταν με την εργασία μας, όταν παρατη­ρήσαμε ένα πλήθος να έρχεται προς την κατεύθυνσή μας. Εξ αιτίας των θάμνων ήταν δύσκολο να καταλάβουμε τι συνέβαινε.
Ήταν εξήντα κρατούμενοι και όσο πλησίαζαν μπορούσαμε καθαρότερα να δούμε πως ήταν όλοι εξαντλημένοι από την πείνα και την πολλή δουλειά. Τι βλέπαμε; Όλοι κρατούσαν ένα σχοινί στους ώμους τους. Τρα­βούσαν ένα έλκηθρο (ένα έλκηθρο Ιούλιο μήνα!) Πάνω στο έλκηθρο υπήρχε ένα βαρέλι με ανθρώπινα περιττώματα!
Οι φρουροί που τους συνό­δευαν προφανώς δεν γνώριζαν ότι υπήρχε μία επιστημονική αποστολή στην περιοχή του στρατοπέδου συγκεντρώσεως. Ακούσαμε ακριβώς τις λέξεις της διαταγής των φρουρών: «Ξαπλώστε κάτω και μη κινήστε». Ένας φρουρός έτρεξε πίσω στο στρατόπεδο -προφανώς μας θεώρησαν υπόπτους. Κάποιος από την ομάδα μας εκτίμησε κάπως γρήγορα την κατάσταση των κρατουμένων και είπε: «Παρατείναμε την ζωή τους για λίγα ακόμη λεπτά». Κατ' αρχάς δεν καταλάβαμε αυτά του τα λόγια. Σε 15 όμως με 20 λεπτά είχαμε περικυκλωθεί από μία διμοιρία φρουρών του στρατοπέδου, που μας πλησίασαν κρατώντας τουφέκια έτοιμα για μά­χη, σαν να επρόκειτο να επιτεθούν με τις ξιφολόγχες. Ο επικεφαλής της διμοιρίας και ο πολιτικός κομισάριος μας πλησίασαν και ζήτησαν τα χαρτιά μας. Όταν τα εξέ­τασαν μας εξήγησαν πώς αυτοί οι εξήντα άνδρες είχαν καταδικαστεί να εκτελεστούν, ως στοιχείο αλλότριο προς τη σοβιετική εξουσία.

Ένα χαντάκι είχε ήδη ετοιμασθεί για τους εξήντα. Ο πολιτικός κομισάριος μας ζήτησε να μπούμε στις σκηνές μας, πράγμα που κάναμε. Οι εξήντα μάρτυρες ήταν Ιε­ρείς. Στο ήσυχο πρωινό του Ιουλίου οι αδύ­ναμες φωνές πολλών Ιερέων ακουγόταν ξεκάθαρα. Ένας απ' τους δημίους ρωτούσε έναν-έναν τους Ιερείς, που τώρα στεκόταν κοντά στο χαντάκι: «Είναι η τελευταία σου πνοή· πες μας, υπάρχει Θεός η όχι;» Η απάντηση των αγίων μαρτύρων ήταν σταθερή και σίγουρη: «Ναι, υ­πάρχει Θεός!»Ακούστηκε ο πρώτος πυροβολισμός. Καθό­μασταν στις σκη­νές και η καρ­διά μας πήγαι­νε να σπάσει... Ένας δεύτερος πυροβολισμός αντήχησε, ένας τρίτος και μετά περισσότεροι. Οι ιερείς οδηγούντο ο ένας μετά τον άλλο μπροστά στο χαντάκι -οι δήμιοι, στο χείλος του χαντα­κιού, ρωτούσαν κάθε Ιερέα: «Υπάρχει Θεός;» Η απάντηση ήταν η ίδια:«Ναι, υπάρχει Θεός!».
Είμαστε αυτόπτες μάρτυρες, είδαμε με τα μάτια μας και ακούσαμε με τα αυτιά μας πώς τόσοι άνθρωποι μπροστά στον θάνατο ομολόγησαν την πίστη τους στον Θεό.
Ίσως περάσουν ακόμη χρόνια, δεκαετίες. Όμως αυτός ο τάφος πάνω στον δρόμο Κατσούγκ-Νίζνιε-Οϋντίνσκ πρέπει να βρεθεί. Κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός, πουθενά, δεν πρέπει να ξεχάσει αυτούς τους αγίους μάρτυρες, που έδωσαν την ζωή τους για την πίστη τους.
* Πρόκειται για αυθεντική μαρτυρία γραμμένη από αυτόπτη μάρτυρα και δημοσιευμένη στο βι­βλίο του πρωθιερέωςΜιχαήλ Πόλσκυ (Archpriest MichaelPolsky) “The New Martyrs ofRussia”, Jordanvllle, N.Y., τόμ. 2, σελ. 214-6.
Πηγή: Αγιορείτικη Μαρτυρία, τριμηνιαία έκδοση Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, τεύχος 1 - 

Σχετικά με τον συγγραφέα
Ο Πατέρας Μιχαήλ γεννήθηκε σε μια πιστή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ψάλτης στο (κοζάκικο) χωριό Novo-Troitskaya στην επαρχία Κουμπάν στη Ρωσία. Οι πρόγονοί του ήταν αναγνώστες και ψάλτες. Οι συγγενείς από την πλευρά της μητέρας του στρατιωτικοί. Ο θείος του ήταν Κοζάκος ο οποίος έφτασε στο βαθμό του στρατηγού και αργότερα πέθανε στη Γιουγκοσλαβία ως πολιτικός πρόσφυγας.
Με την έναρξη της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, η Εκκλησία στη Ρωσία εισήλθε σε μια φοβερή, αποκαλυπτική περίοδο. Ο πατέρας Μιχαήλ χειροτονήθηκε το 1920, όταν είχαν εξαπλωθεί οι διωγμοί στη Ρωσία. Από εμπειρία γνώρισε το κακό του κομμουνισμού και κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν οι απολογητές του συστήματος ήταν παντού, ποτέ δεν άλλαξε τις απόψεις του. Σπάνια μιλούσε για τη Σοβιετική Ένωση χωρίς να μιλάει για φρίκη, εφιάλτη ή τρελοκομείο.
Συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Τύχωνα και έλαβε πρόσκληση να μείνει στην κατοικία του. Ο πατέρας Polskys, η γυναίκα του και η κόρη του έμειναν στη νότια Ρωσία με τους συγγενείς. Στη Μόσχα, ο πατήρ Μιχαήλ συνέχισε να κηρύττει τον Χριστό. Μιλούσε κατά του αθεϊσμού σε διάφορα βιομηχανικά κέντρα και πάντα άγγιζε την καρδιά της εργατικής τάξης. Οι δημόσιες αυτές ομιλίες έδωσαν χαρά στο νεαρό ιεραπόστολο που έβλεπε έναν θρίαμβο της Ορθοδοξίας μεταξύ του λεγόμενου προλεταριάτου. Οι διωγμοίσυνεχίστηκαν και γρήγορα διατάχθηκε η σύλληψή του.
Καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση στη πρώην Μονή Solovki στο βόρειο τμήμα της Ρωσίας που είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εδώ συνάντησε πολλούς ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα που είχαν φυλακιστεί για το ίδιο «έγκλημα» ... επειδή πίστευαν στο Θεό.

Το 1927, στάλθηκε για τρία χρόνια εξορία στην Αυτόνομη Περιφέρεια των Κόμι, και σε μια περιοχή στον Βορρά, η οποία κατοικείται από μια φυλή φινλανδικής προέλευσης που ονομάζεται Zyriani. Στην εξορία έμαθαν για τη δήλωση του Μητροπολίτη Σέργιου (που μεταξύ άλλων δήλωσε ότι «οι χαρές και οι λύπες του σοβιετικού καθεστώτος, ήταν οι χαρές και οι λύπες της Εκκλησίας του Χριστού») και αποφάσισε να μην αποδεχθεί την ηγεσία του για την Εκκλησία. Τότε άρχισε να λειτουργεί σε μια μυστική εκκλησία σε ένα ιδιωτικό διαμέρισμα. Υπηρέτησε με αυτόν τον τρόπο για τρία χρόνια. Πρόσεχε να μην αποκαλυφθούν πολλές λεπτομέρειες σχετικά με αυτές τις μυστικές λειτουργίες, προκειμένου να προστατευθεί η ταυτότητα αυτών που συμμετείχαν σε παρόμοιες δραστηριότητες στη Ρωσία.
Κατάφερε και έφυγε από τον τόπο της εξορίας του και έκτοτε ζούσε σε κατάσταση παρανομίας. Ήταν 1929, το έτος της κολεκτιβοποίησης, όταν εκατοντάδες χιλιάδες αγροτικές οικογένειες κουλάκων (αγρότες της Ουκρανίας) είχαν βίαια οδηγηθεί στη Σιβηρία.
Κατά την περίοδο της κολεκτιβοποίησης είχε την ευκαιρία να συναντήσει ανθρώπους που ήταν έτοιμοι να θυσιαστούν για την πίστη τους. Δεν φοβούνταν ούτε την φυλακή ούτε τον ίδιο το θάνατο. Εντυπωσιάστηκε με τη δύναμη της πίστης, όπως και το υψηλό πνευματικό επίπεδο του ρωσικού λαού.

Το 1930, φτάνοντας στο Τουρκμενιστάν, ήρθε σε επαφή με τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ (Zvezdinsky), ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε. Έλαβε την ευλογία του, για να διασχίσει τα σύνορα παράνομα, προκειμένου να μιλήσει στο δυτικό κόσμο για την πραγματική κατάσταση της Ρωσικής Εκκλησίας και για την μυστική Εκκλησία που δεν δέχονταν κανένα συμβιβασμό με την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.
Ο πατέρας Μιχαήλ κατάφερε να περάσει τα σύνορα και να περάσει στην Περσία, στις 25 Μαρτίου του 1930. Από την Περσία πήγε στην Ιερουσαλήμ, όπου γνωρίστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής της ρωσικής εκκλησιαστικής αποστολής στην Ιερουσαλήμ. Έμεινε στην ενορία στη Βηρυτό μέχρι το 1938. Εκείνο το έτος έδωσε την αναφορά του στη Σύνοδο των ιεραρχών για τα δεινά της Ρωσίας μέσα από τις δικές του εμπειρίες ... Ο π. Μιχαήλ κοιμήθηκε το 1956 στο Σαν Φρανσίσκο.

http://redskywarning.blogspot.gr/
http://lithosfotos.blogspot.gr
Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Ποιός ήταν ο Θεαγένης ο Θάσιος;


Ο Θεαγένης, γιος του Τιμοσθένη, ενός ιερέα στο ναό του Ηρακλή στη Θάσο, εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους παγκρατιαστές και μετά το θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός-θεραπευτής. (φώτο: Απότμημα επιτάφιας στήλης πύκτη. Περίπου 540 π.Χ. Αθήνα, Μουσείο Κεραμεικού Π 1054. Γ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. ΥΠ.ΠΟ./ΤΑΠ.)

Μερικοί πίστευαν ότι ήταν στην πραγματικότητα γιος κάποιου θεού, ο οποίος μεταμφιεσμένος κοιμήθηκε με τη μητέρα του. Ο Θεαγένης έγινε διάσημος σε ηλικία εννέα ετών. Τότε λέγεται ότι έκλεψε το χάλκινο άγαλμα ενός θεού από τη βάση του και το κουβάλησε σπίτι του. Μερικοί στη Θάσο εξοργίστηκαν με αυτή την ιερόσυλη πράξη και θέλησαν να τον τιμωρήσουν με θάνατο. Τελικά όμως αποφασίστηκε ως αρκετή τιμωρία να μεταφέρει απλώς το άγαλμα πίσω στη θέση του, όπως και έκανε. Η ιστορία αυτού του κατορθώματος έκανε διάσημο το μικρό Θεαγένη σε όλη την Ελλάδα.

Ο νεαρός Θάσιος έγινε για πρώτη φορά ολυμπιονίκης το 480 π.Χ. (75η Ολυμπιάδα) στην πυγμαχία (πυγμή) και το 476 π.Χ. (76η Ολυμπιάδα) στο παγκράτιο. Νίκησε επίσης τρεις φορές στα Πύθια, εννέα στα Νέμεα και δέκα στα Ίσθμια, άλλοτε στην πυγμαχία και άλλοτε στο παγκράτιο. Μία φορά, στους αγώνες που οργανώνονταν στη Φθία προς τιμήν του Αχιλλέα, δοκίμασε στο δόλιχο, ένα από τα αγωνίσματα του δρόμου, όπου και νίκησε. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, οι στέφανοι που είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της αθλητικής του δραστηριότητας ανέρχονταν στους 1.400. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμά του στην Ολυμπία, έργο του γλύπτη Γλαυκία από την Αίγινα, ήταν στημένο στην Άλτη δίπλα σε εκείνα του Φιλίππου Β' και του γιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο Θεαγένης απέκτησε μεγάλη δόξα για την πατρίδα του και οι συμπατριώτες του ήταν πολύ περήφανοι γι' αυτόν. Μετά το θάνατό του, έστησαν το άγαλμά του στη Θάσο. Ο Παυσανίας διηγείται μια σχετική ιστορία, ότι κάποιος που αντιμετώπιζε το Θεαγένη όσο ζούσε, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρει να τον νικήσει, πήγαινε και μαστίγωνε το άγαλμα του ολυμπιονίκη κάθε βράδυ. Φαίνεται ότι μια βραδιά, καθώς εκείνος χτυπούσε το άγαλμα, αυτό ξεκόλλησε και έπεσε επάνω του, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει. Τα παιδιά του, στη θλίψη τους, κατηγόρησαν το άγαλμα για φόνο. Σύμφωνα με το νόμο των Θασίων, ο φόνος τιμωρούνταν με εξορία, γι' αυτό και το άγαλμα ρίχτηκε στη θάλασσα. Μετά απ' αυτό, μεγάλη ξηρασία χτύπησε το νησί και ο λαός δυστύχησε. Ακολουθώντας δελφικό χρησμό, οι Θάσιοι, σε μια προσπάθεια να εξευμενίσουν τη Δήμητρα, επανέφεραν στο νησί όλους τους εξόριστους. Ωστόσο, η ξηρασία και ο λιμός συνεχίστηκαν και οι άρχοντες ξαναζήτησαν τη συμβουλή του μαντείου. Τότε η Πυθία τούς θύμισε το άγαλμα του Θεαγένη που βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας. Και ενώ εκείνοι ανησυχούσαν για το πώς θα βρουν το άγαλμα, κάποιοι ψαράδες το έπιασαν στα δίχτυα τους και το έφεραν στη στεριά. Η ξηρασία σταμάτησε και από τότε οι Θάσιοι άρχισαν να προσφέρουν θυσίες στο θεό-θεραπευτή Θεαγένη.
Διαβάστε και άλλα »

Η Τριαρχία στην Αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον θεσμός που αφορούσε την οικονομική συντήρηση του Αθηναϊκού στόλου. Ο Θεσμός αυτός ήταν η Τριηραρχία. (Τι λαμπρό παράδειγμα για τους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε..)
Στην αρχαία Αθήνα η Τριηραρχία αποτελούσε θεσμό έκτακτης δημόσιας λειτουργίας που επιβαλλόταν από την Πολιτεία στους πλουσιότερους των πολιτών. Το πότε εισήχθηκε αυτός ο θεσμός στην Αθηναϊκή πολιτεία δεν έχει εξακριβωθεί, αν και ο Δημοσθένης στους λόγους του παρέχει πολλές πληροφορίες γι΄ αυτόν.
Τριηραρχία στην Αρχαία Αθήνα ονομάζονταν η υποχρέωση των πλουσιοτέρων Αθηναίων πολιτών στην ανάληψη των εξόδων μίας ή περισσοτέρων Τριήρων. H Τριαρχία ήταν από τις δαπανηρότερες λειτουργίες που μπορούσε ν΄αναλάβει κάποιος πλούσιος Αθηναίος, καθώς είχε την πλήρη ευθύνη για τον εξοπλισμό πολεμικού πλοίου στη διάρκεια εκστρατείας. Από το έτος 357 π.Χ. το ζήτημα αυτό ρυθμίστηκε με νόμο του Περίανδρου.

Ο τριήραρχος με το να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο για την κατασκευή και συντήρηση του πλοίου του, κέρδιζε εκτός από ένα στέφανο κισσού, λαμπρότητα και φιλοτιμία.
Κατά την Τριηραρχία παραδιδόταν από το Αθηναϊκό κράτος στους ευπορότερους των πολιτών μια τριήρη χωρίς πλήρωμα, αλλά με όλο τον εξοπλισμό καθώς και με τον μισθό του προβλεπόμενου πληρώματος. Ο αναλαμβάνων Τριήραρχος, καλούμενος, και αργότερα Τριηράρχης, υποχρεωνόταν στην επάνδρωση του σκάφους με κατάλληλο πλήρωμα για την αναγκαία συντήρησή του, διατηρώντας την διοίκηση καθ΄ όλο το διάστημα της υποχρεώσης του.
Όσοι αρνούνταν να αναλάβουν αυτήν την υποχρέωση κινδύνευαν να φυλακιστούν. Εάν κάποιος επιθυμούσε να αποφύγει αυτήν την υποχρέωση, μπορούσε να υποστηρίξει θέτοντας σε ισχύ τη διαδικασία της αντίδοσης ότι ένας άλλος πολίτης πλουσιότερος από τον ίδιο θα έπρεπε να πάρει τη θέση του.

Στην περίπτωση που ο τριήραρχος πέθαινε κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο κληρονόμος του συνήθως τον αντικαθιστούσε για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο γινόταν μέλος της τριηραρχικής τάξης, στην οποία και μπορούσε να συνεχίσει να ανήκει με την ανάληψη τριηραρχιών στο δικό του πλέον όνομα. Εάν όμως ο τριήραρχος άφηνε εκκρεμή τα ναυτικά του χρέη όταν πέθαινε, οι κληρονόμοι του υποχρεώνονταν να τα πληρώσουν, ανεξάρτητα εάν ήταν όλοι ιδιοκτήτες της περιουσίας του ή την είχαν ήδη μοιράσει ξοδεψει.
Η δαπάνη για την αναλαμβανόμενη τριηραρχία ανέρχονταν στις 5.000 – 6.000 αττικές δραχμές (περ. ένα τάλαντο), θεωρούμενη έτσι ως μάλλον από τις δαπανηρότερες δημόσιες λειτουργίες, γι΄ αυτό και επιβαλλόταν σε πολίτες που παρουσίαζαν ετήσιο εισόδημα πολύ περισσότερο των 8.000 δραχμών.
Από το 412 π.Χ. και μετά επιτράπηκε η «συντριηραρχία» δηλαδή η ανάθεση της δημόσιας αυτής λειτουργίας σε δύο πολίτες που κατέβαλαν ο καθένας το ήμισυ της δαπάνης , κυβερνώντας την τριήρη επί εξάμηνο εναλλάξ, ή καταβάλλοντας ο ένας ολόκληρο το έτος κατά παραχώρηση του άλλου.

Από το 357 π.Χ. ορίσθηκε κάθε μία από τις 240 «συντελείες» που διαιρέθηκαν οι 1200 περίπου πλουσιότεροι πολίτες όφειλε να συντηρεί από μια τριήρη, έτσι η «συντριηραρχία» αφορούσε πλέον πέντε πολίτες υπόχρεους ανά σκάφος.
Το 349 π.Χ. με πρόταση του Δημοσθένη, με νέο νόμο ορίσθηκε κάθε εύπορος που παρουσίαζε κεφάλαιο 10 ταλάντων να διατηρεί υποχρεωτικά ένα σκάφος, κάθε δε πλουσιότερος περισσότερα, ποτέ όμως άνω των τριών.
Οι λιγότερο πλούσιοι συνέχιζαν και συνέρχονταν στις συντελείες. Κανένας όμως δεν υποχρεωνόταν να τριηραρχήσει επί δύο συνεχόμενα έτη, κάποιοι όμως, από πατριωτικό ζήλο, το έπρατταν. !
αλιευθέν στο:

http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/
http://ellinondiktyo.hellinon.net/?p=4016
Πηγή
Διαβάστε και άλλα »

Συγκλονιστικό Θαύμα του Αγίου Γεωργίου στην Κύπρο


Το μεγάλο θαύμα του Αγίου Γεωργίου του «Σύμβουλα»

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψε η μακαριστή Πολυχρονία Μοναχή (Ελένη Σκούρου) η οποία με τον σύζυγό της Λεωνίδα Σκούρο (νυν Μοναχό Γερόντιο) είχαν ένα χωράφι μέσα στις αγγλικές βάσεις της Κύπρου κοντά στην Επισκοπή. Μόνασαν και οι δύο στο Μοναστηράκι αυτό όπου η μακαριστή Πολυχρονία κοιμήθηκε πριν μερικά χρόνια.
«Οι Άγιοι δεν ξεχνούν ακόμη και όταν οι άνθρωποι τους ξεχνούν ! Το μόνο που θέλουν από εμάς είναι ΠΙΣΤΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ και Αυτοί κάνουν το ΘΑΥΜΑ τους. Έτσι έγινε τον Ιούνιο του 1992 με ένα ξεχασμένο Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου σε μια ξεχασμένη κοιλάδα ή ρεματιά, μπορεί να πει κανείς, στις Βρετανικές Βάσεις της Επισκοπής, που ονομάζεται Σύμβουλος, στην τοποθεσία Happy Valley (Χάπυ Βάλλεϋ δηλαδή Ευτυχισμένη Κοιλάδα).
Μετά από δεκαετίες και εκατονταετίες ακόμη εγκατάλειψης, στο ερειπωμένο και κρυμμένο σε θάμνους Εκκλησάκι αντήχησαν ξαφνικά και πάλι ψαλμωδίες και άναψαν ευλαβικά τα καντήλια, Ένας χώρος λατρείας, που τον είχε σκεπάσει ο χρόνος και τώρα ήρθε η ευλογημένη στιγμή να αντηχήσουν και πάλι οι ψαλμωδίες και να γεμίσει η Εκκλησία και ο περίβολός της με ευλαβείς προσκυνητές λόγω του Μεγάλου Θαύματος που έγινε και βρέθηκε το χαμένο Εκκλησάκι και λόγω των συνεχών θαυμάτων που γίνονται στον πολυθαυματουργό χώρο.
Όλα άρχισαν και ακολούθησε το μεγάλο θαύμα, όταν η δούλη Του Τριαδικού Θεού, Ελένη Λεωνίδα Σκούρου, 47 χρονών, από τη Λεμεσό, παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα με την καρδιά της για πέντε χρόνια. Τον τελευταίο καιρό οι εξετάσεις, από ιατρούς στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, έδειχναν ότι το 15% της καρδίας της εργαζόταν. Είχε υποστεί σοβαρή απόφραξη αρτηριών και έπρεπε πολύ σύντομα -ζήτημα ημερών- να ετοιμασθεί για εγχείρηση. Όλα ήταν έτοιμα και είχαν σταλεί στην Λευκωσία τα χαρτιά για να οριστεί η ημέρα. 

Ο γιατρός κ. Νίκος Τσαγγαρίδης έγραψε στο φάκελο ότι είναι πολύ επείγον. Συχνά έπρεπε να παρουσιάζεται στο Νοσοκομείο, στο τμήμα εντατικής μονάδας, για εξετάσεις, εκτός εκτάκτων περιπτώσεων, που είχε κάποιες κρίσεις. Στο ενδιάμεσο διάστημα, που θα πήγαινε στη Λευκωσία, πήγε και σε άλλο γιατρό, εκτός Νοσοκομείου, και αυτός της είπε ότι ως εκ θαύματος ζει με τόσο σοβαρό πρόβλημα και ότι έπρεπε να χειρουργηθεί από πολύ πριν. Της είπε ότι έπρεπε να χειρουργηθεί το συντομότερο και να τον ενημερώσει για την έκβαση. Ήθελε δηλαδή να ξέρει, αν θα ζήσει ή όχι! Ο Λεωνίδας, ο σύζυγός της, έπαθε σοκ, όταν τους είπε αυτά ο γιατρός και δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Όταν πήγαν στο σπίτι, αυτός επικαλείτο τη βοήθεια του Θεού και συλλογιζόταν τι θα κάνει για να πουληθεί γρήγορα το σπίτι τους για να μαζέψουν λεφτά και να στείλει τη γυναίκα του για θεραπεία στο εξωτερικό. Της έλεγε συνεχώς: «Μη φοβάσαι, θα κάνεις εγχείρηση και θα γίνεις καλά». Εκείνη του έλεγε: «Δεν φοβάμαι. Εσύ να μην απελπίζεσαι και ο ΘΕΟΣ, άμα θέλει θα μας βοηθήσει να γίνω καλά και χωρίς εγχείρηση. Θα μου δώσει παράταση να ετοιμαστώ και πνευματικά».
Eπειδή όμως το πρόβλημα έγινε σοβαρό και ήταν ζήτημα ημερών η εγχείρηση, δεν πίστευε ότι θα μπορέσει η γυναίκα του να γίνει καλά χωρίς να χειρουργηθεί. Εκείνη όμως του έλεγε: «Ελπίζω και θα περιμένω την βοήθεια του Θεού ο οποίος θα με απαλλάξει από όλα με ένα δικό Του τρόπο, ακόμη και πριν την ώρα που θα μπω στο χειρουργείο». Το μεγάλο Θαύμα έγινε και την απάλλαξε, αν και όπως έλεγε η ίδια ήταν πολύ ανάξια και τιποτένια απέναντι στον Τριαδικό Θεό, τον Δημιουργό. Αυτός νοιάζεται για τα δημιουργήματά Του, διότι τα έπλασε κατ’ εικόνα και Ομοίωσή Του. Θέλει ο Θεός όλοι, να σωθούν και «εις επίγνωσιν αλήθειας ελθείν» και γι΄ αυτό μακροθυμεί και δοκιμάζει ως στο τελευταίο στάδιο αντοχής. Ο Σταυρός, που φορτώνει είναι στα μέτρα του καθενός. Επεμβαίνει η Θεία Χάρις και δίνει βοήθεια και τότε, όπως είπε και στον τυφλό του Ευαγγελίου, πορευόμαστε εν ειρήνη, και «μηκέτι αμαρτάνομε».

Πώς έγινε το μεγάλο θαύμα ένα πρωϊνό λίγες μέρες πριν την εχγείρηση της

Ήταν 5:30 π.μ. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου εμφανίστηκαν δύο νέοι όμορφοι και φωτεινοί: ο ένας Ανδρέας και ο άλλος Γεώργιος. Ο μεν Γεώργιος στα δεξιά του και ο Ανδρέας στα αριστερά του συζύγου της Λεωνίδα, τον οδήγησαν σε ένα δάσος και τον διέταξαν να ανεβεί στο βουνό. Μάλιστα τους είπε: «Δεν οδηγώ αεροπλάνο αλλά αυτοκίνητο. Πως θα ανεβώ εκεί πάνω;». «Κάνε μια προσπάθεια παιδί μου», του είπαν. Και χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε πάνω στο βουνό. Από εκεί του έδειξαν κάτω την κοιλάδα και τον ρώτησαν να τους πει τι βλέπει. «Βλέπω πολλά χαλάσματα και μια Εκκλησία». Ο Άγιος Γεώργιος τον ρωτά: «Γυρεύεις καμιά Εκκλησία;» «Ναι» του απαντά. «Αυτή», του λέει,«είναι η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που γυρεύεις και να πας να τη βρεις. Και εκεί κοντά, που μένεις». Του παράγγειλε, «έχει Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και θέλω να πας εκεί». Τότε άπλωσε το χέρι του ο Άγιος Γεώργιος του έδειξε και του κατονόμασε από που να πάει και να ρωτήσει να τη βρεί.
Αμέσως ο Λεωνίδας ήρθε στο δωμάτιο της γυναίκας του, που είχε ξυπνήσει πιο πρωί, όπως συνήθιζε για να προσεύχεται πριν ξυπνήσει εκείνος για να μην τον κουράζει και έλεγε στον Κύριο και Θεό: «Δεν έκανες κάτι για μένα Θεέ μου, λόγω της αναξιότητάς μου, αλλά εγώ περιμένω τη βοήθειά Σου Κύριε». Έρχεται ο σύζυγος της και της λέει: «Πάλι είσαι γονατιστή και κλαις; Σήκω και από σήμερα δεν είσαι άρρωστη ούτε εγχείρηση χρειάζεσαι πια ούτε φάρμακα θα πίνεις». Και αμέσως κατάλαβε ότι ήρθε η ευλογημένη ώρα! Όταν τον ρώτησε τι είδε της εξήγησε. Σημειωτέον ότι αυτή παρακαλούσε τον Θεό να κάνει κάτι γι’ αυτήν, αλλά να της αφήσει σημάδι ότι είναι η δική Του Δύναμη που επενέβη και δεν είναι της Επιστήμης. Διάλεξε ο Πανάγαθος Θεός τον σύζυγό της και του υπόδειξε το ερειπωμένο Μοναστήρι που ήταν αγνοημένο και τελείως άγνωστο στον κόσμο, σ’ αυτούς, αλλά και στη Μητρόπολη. Πίστεψαν από την πρώτη στιγμή ότι ήταν επίσκεψη Του Θεού προς αυτούς τους μηδαμινούς δούλους Του.
Αμέσως ένοιωσε καλά, διότι τον τελευταίο καιρό ένοιωθε συνέχεια πόνους και πολλές φορές έμενε αναίσθητη. Αμέσως ένοιωσε μια γαλήνη και μια γλυκύτητα να διαπερνά μέσα της. Την ίδια μέρα άρχισαν την αναζήτηση της μικρής Εκκλησίας, στη Λεμεσό, όπως του εξήγησε ο Άγιος Γεώργιος. Την βρήκαν. Ήταν ένα πολύ μικρό Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, στο Τούρκικο Συνοικισμό, λίγο πίσω από την Εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, κοντά στη θάλασσα και ονομάζεται «Άγιος Γεώργιος του Φτωχού». Μέχρι εκείνη την ημέρα σε όλους ήταν άγνωστο. Ήταν στο μέσο της εβδομάδας και την Κυριακή θα πήγαιναν να αναζητήσουν την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο δάσος της Επισκοπής, στον Σύμβουλο, κοντά στο Happy Valley (Ευτυχισμένη Κοιλάδα), όπου οδήγησαν το σύζυγό της οι δύο Άγιοι: Γεώργιος και Ανδρέας.

Προτού να πάνε ρώτησαν αρκετό κόσμο αλλά κανείς δεν γνώριζε, αν υπήρχε Εκκλησία εκεί. Θα προχωρούσαν με σιγουριά ότι θα υπήρχαν έστω και κάποια θεμέλια Εκκλησίας.
Το πρωί της Κυριακής πήγαν να εκκλησιαστούν σε μία Εκκλησία, που είναι αφιερωμένη στον Απόστολο Ανδρέα. Όταν ξεκίνησαν να πάνε σε μία Εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέα, που γνώριζαν πολύ καλά, συνέχεια έχαναν το δρόμο και δεν έβγαιναν στην Εκκλησία. Τότε είπαν να πάνε στην Εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέα στη Μέσα Γειτονιά. Και πράγματι τους φανέρωσε ο Άγιος ότι ήθελε εκεί να πάμε. Καθώς περνούσαν μπροστά από την εικόνα του Αποστόλου Ανδρέα, που ήταν στημένη πάνω στο προσκυνητάρι και χωρίς να προσέξει η Ελένη ποιά εικόνα ήταν, ένιωσε ένα χέρι να την αγγίζει στη μέση της. Δεν ήξερα τι ήταν! Όταν όμως πήρε λαμπάδα και πήγε να την ανάψει είδε το εικόνισμα του Αποστόλου Ανδρέα πάνω στο προσκυνητάρι και κάτι σαν ρεύμα την κτύπησε! Ένιωσε ρίγος σε όλο της το σώμα και κατάλαβε ότι εκεί ήθελε να ανάψουν το κερί τους, σε εκείνο το ναό του! Την ίδια μέρα είχαν βάπτιση συγγενική στο ναό του Αγίου Γεωργίου στον Ύψωνα και πήγαν. Όταν στο τέλος πήγε να προσκυνήσει, και βρισκόταν μπροστά στο εικόνισμα του Αγίου Γεωργίου την έπιασε μια κρίση της καρδιάς, που παρέλυσε το σώμα της. Παρακαλούσε τον Άγιο να λυπηθεί τα παιδιά, την οικογένειά της, αν και εκείνη δεν το άξιζε και να είναι θαύμα αυτό που φανέρωσε στον άνδρα της, και να μην πεθάνει μέσα στο ναό του.
Πράγματι αμέσως έφυγε ο πόνος και βρήκε τις αισθήσεις της και γύρισαν σπίτι. Πήραν λάδι, κερί και ό,τι άλλο χρειαζόταν και πήγαν για αναζήτηση της Εκκλησίας στον Σύμβουλο με σιγουριά ότι θα βρουν σημάδια Εκκλησίας, να ανάψουν καντήλι και κερί. Ήλπιζαν ότι θα βρουν θεμέλια για να προσευχηθούν. Για αυτούς ήταν τελείως άγνωστος τόπος! Όταν πήγαν στο σημείο που τον οδήγησαν οι δύο Άγιοι, είδαν ένα αγροτικό δρόμο και προχώρησαν σε μια κοιλάδα σαν σήραγγα. Όταν προχώρησαν λίγο είχε και άλλους δρόμους, όμως αυτοί έμειναν στο δρόμο που πήραν και δεν είχαν πρόθεση να φύγουν ωσότου είχε φως ημέρας. Θα αναζητούσαν θεμέλια Εκκλησίας. Ως εκ θαύματος μια αόρατη δύναμη τους καθοδηγούσε και μόλις προχώρησαν ένα χιλιόμετρο περίπου αντίκρισαν μπροστά τους πολλά χαλάσματα στα αριστερά σαν ένα χωριό ερειπωμένο και στα δεξιά μέσα στους θάμνους μια μισογκρεμισμένη Εκκλησία.
Η συγκίνησή τους ήταν απερίγραπτη. Πάτησαν τους θάμνους μπήκαν μέσα και τι να δουν! Κάτω στην γωνιά στο πάτωμα στημένη μια μεγάλη εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου! Δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπο του Αγίου, που ήταν ο μεγάλος μεσίτης τους, γέμισαν τα μάτια τους! Δάκρυα χαράς προς Τον Τριαδικό Θεό, από τους ελάχιστους δούλους Του!
Γύρισαν σπίτι και από εκείνη τη στιγμή που βρήκαν την ερειπωμένη Εκκλησία ένας πόθος πλημμύρισε την Ελένη. Να κάνει κάποιο έργο εκεί σε εκείνο το χώρο. Την επόμενη μέρα, μεσημέρι, ξάπλωσε λίγο να ξεκουραστεί. Καθώς σκεφτόταν εκείνο το χώρο με τα πολλά ερείπια, έβλεπε ότι βρισκόταν σε εκείνο το βουνό, που οδηγήθηκε ο σύζυγός της από τους Αγίους και ότι έπρεπε να κατέβει προς την κοιλάδα και έλεγε μόνη της: «Μα εγώ είμαι άρρωστη με την καρδία μου και ούτε την σκάλα του σπιτιού μου δεν μπορώ να ανεβώ! Πως είναι δυνατόν να μπορέσω να κατέβω το βουνό στην κοιλάδα και να επιστρέψω πίσω από την ανηφόρα;». «Δεν μπορώ», έλεγε ξανά μόνη της. «Στην επιστροφή θα πεθάνω, όμως πρέπει να κατέβω, γιατί έτσι πρέπει και ότι θέλει ο Θεός ας γίνει»!.
Κατέβηκε μέσα στη νύκτα και βρέθηκε απέναντι από χαλάσματα και στεκόταν σε ένα χωματένιο δρόμο μπροστά από μία δεξαμενή και αναρωτιόταν ποιο είναι το ερειπωμένο χωριό. Βλέπει στα αριστερά της ένα αμπέλι με μεγάλα φύλλα ολοπράσινα. Ξαφνικά από τα χαλάσματα ξεπρόβαλε ένας Νέος, ίσιος σαν λαμπάδα, ψηλός, με σγουρά μαλλιά. Φορούσε στολή αξιωματικού με κρόσσια στους ώμους. Κρατούσε λόγχη στο χέρι στερεωμένη στο έδαφος. Ξαφνικά έπεσε φως, δυνατό φως και η λόγχη του έγινε πιο αστραφτερή! Στάθηκε σε λίγη απόσταση από αυτήν, χωρίς να της μιλήσει. Τότε συλλογίστηκε! «Τι γυρεύω εγώ εδώ, μέσα στη νύχτα μόνη μου, θα σκέφτεται ο Νέος». Δείχνοντάς του το σημείο, όπου πράγματι υπάρχει η Εκκλησία του είπε: «Ήρθα να κόψω λίγα φύλλα από αυτό το ωραίο αμπέλι». Και τότε εκείνος απάντησε: «Δεν μπορεί ο καθένας να κόβει φύλλα και να φεύγει». Και έκανε υπόκλιση. Είπε «εντάξει». Και αμέσως ξύπνησε από το λήθαργο.
Μετά από αυτό την κυρίεψε πιο πολύ ο πόθος να κάνει κάτι να αναστηλωθεί αυτό το Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Σύμβουλα. Παρακαλούσε με πόθο ψυχής τον Άγιο Γεώργιο να τη φωτίσει πως να το κάνει, γιατί ήθελε πολλή δουλειά. «Σε παρακαλώ Άγιε Γεώργιε», είπε, «βγάλε με από το αδιέξοδο».
Ο Άγιος πήγε στο σύζυγό της, το μεσημέρι, εκεί που δούλευε σαν αποθηκάριος. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανένας άλλος. Άκουσε μια φωνή τόσο γλυκιά, που δεν μπορούσε να περιγράψει! Η φωνή του έλεγε: «Η Εκκλησία μου είναι παλιά, η Εκκλησία μου θέλει κτίσιμο». Όταν ήρθε σπίτι ήταν τόσο συγκλονισμένος. Έκλαιγε και προσπαθούσε να της εξηγήσει τι συνέβη και πως υποσχέθηκε στο Θεό και στον Άγιο Γεώργιο να προσφέρει όλες τις οικονομικές του δυνάμεις, αν χρειαστεί να ζητιανεύει από τον κόσμο, να ζητά βοήθεια και έτσι να αναστηλώσει την Εκκλησία και να τοποθετήσει μέσα όλα τα εκκλησιαστικά σκεύη μέχρι το πιο μικρό κομμάτι.
Μετά ζήτησαν ακρόαση από τον Μητροπολίτη κυρό Χρύσανθο νομίζοντας ότι γνώριζε την ύπαρξη της ερειπωμένης Εκκλησίας στην περιοχή εκείνη. Στη συνέχεια έφεραν χωρομετρικό σχέδιο, το οποίο έδειχνε από παλιά την ύπαρξη της Εκκλησίας με το όνομα Άγιος Γεώργιος, τσιφλίκι του Σύμβουλα. Πράγματι από εκείνη τη στιγμή ο Σεβασμιότατος έδειξε μεγάλη προθυμία, πήγε επί τόπου και έμεινε ενθουσιασμένος που φανερώθηκε αυτό το Εκκλησάκι, που για τόσα χρόνια ήταν άγνωστο. Ζήτησαν ιερέα να κάνουν Δοξολογία, όπως ήταν ερειπωμένο. Τους έδωσαν τακτικό Ιερέα, όποτε θέλουν να τον φωνάζουν, ο οποίος τους ζήτησε να του εξηγήσουν πως φανερώθηκε αυτός ο τόπος σε αυτούς. Του είπαν πως όλα φανερώθηκαν με το θέλημα Θεού και με τη χάρη του Αγίου Γεωργίου.
Επειδή ήθελε να ξέρει τι να λέει στον κόσμο για το πρόβλημα υγείας που είχε, πήγε στο Νοσοκομείο να προλάβει πριν την ειδοποιήσουν για την εγχείρηση χωρίς να τους πει φυσικά ότι έγινε θαύμα. Ζήτησε να της κάνουν όλες τις εξετάσεις γενικά για να δει, πως είναι η κατάσταση της πριν πάει να χειρουργηθεί.
Ο γιατρός της ο κ. Νίκος Τσαγγαρίδης δεν αρνήθηκε. Την πέρασαν από μερικά μηχανήματα και της έδωσαν τα χαρτιά να τα πάρει στον γιατρό της. Αυτός τα έβλεπε και τα ξανάβλεπε, χωρίς να ξέρει τι να της πει. Στο τέλος της είπε. «Έλα, πάρε τα σε άλλους γιατρούς να σου πουν, αν έχεις κάτι». Αυτή όμως περίμενε να ακούσει και το χειρότερο ακόμη. «Τι να σου πω», της είπε, «δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα». «Και τι έγινε», του λέει, «το πρόβλημά μου, που ήθελε εγχείρηση;». Αυτός επέμενε ότι όλα φαίνονται καθαρά. Αμέσως εκείνη ξέσπασε σε δάκρυα. Δάκρυα χαράς αυτή τη φορά, αντί δάκρυα πόνου, όπως πριν, και του είπε ότι έγινε θαύμα και πήγε σε αυτόν να το επιβεβαιώσει με τη σειρά της η Επιστήμη. Όταν άκουσε τη λέξη “ΘΑΥΜΑ” αμέσως πετάχτηκε από την καρέκλα και έλεγε συνέχεια: « Μεγάλη η Χάρις των Αγίων! Εγώ το είδα και το πίστεψα από την πρώτη στιγμή». Της ζήτησε μετά να του εξηγήσει πως έγινε το θαύμα.

Από εκείνη τη στιγμή έγινε μάρτυρας και ομολογεί το Χριστό και τα θαύματά Του και πολλές φορές έρχεται στη χάρη του Αγίου Γεωργίου στο Σύμβουλο και το ομολογεί στον κόσμο. Τον συγκλόνισε πολύ, επειδή ήξερε το πρόβλημα και είδε το θαύμα με τα μάτια του. Μετά από λίγες μέρες της είπε να σταματήσει όλα τα φάρμακα που έπαιρνε (13 την ημέρα για πέντε χρόνια). Παρακαλούσε πάντα το Θεό και τον Άγιο Γεώργιο να μην επιτρέψει να ξαναενοχληθεί με το ίδιο πρόβλημα για να μην πουν μερικοί, που δεν πολυπιστεύουν, ότι δεν έγινε θαύμα. Παρακαλούσε δε το Θεό να στείλει έναν άγγελο να της το επιβεβαιώσει. Της έστειλε την Αγία Φωτεινή για να καταλάβει ότι όλοι οι Άγιοι που χαριτώθηκαν από το Θεό είναι Άγγελοι.
Στις 8 μέρες από τη μέρα του θαύματος, της φανερώθηκε η Αγία Φωτεινή η Κυπρία. Αυτή που άγιασε στο σπήλαιο του Αγίου Ανδρόνικου στο Καρπάσι και όχι η Σαμαρείτιδα που ήξερε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Την είδε να στέκει μέσα σε ένα φωτεινό κύκλο και να περνά κι αυτή από δίπλα στο δρόμο. Φορούσε ρούχα μακριά και ένα μεγάλο μαντήλι. Τότε αυτή είπε: «Πότε έγινε τόσο όμορφη η Φωτεινή, που ήταν τόσο μελαχρινή;». Και της λέει: «Έμαθα πως έγινες καλά», και αυτή της είπε: «Έγινα καλά, Δόξα Σοι ο Θεός», αλλά όταν πήγε να της πει πως κάποτε έχει λίγη στενοχώρια, δεν την άφησε να ολοκληρώσει και της είπε τρεις φορές: «Εγώ να δεις, εγώ να δεις, εγώ να δεις» και κάθε φορά χτυπούσε το χέρι της στο στήθος της και γύρισε και έφυγε προς τα Βόρεια.
Ο ιερέας, της είπε, ότι αυτό θα πει πως της φανερώθηκε η Αγία Φωτεινή η Καρπασίτισσα. Με αυτά που είπε έδειξε ότι λυπάται, γιατί το Σπήλαιο μέσα στο οποίο άγιασε έμεινε στα κατεχόμενα με τους Τούρκους. Σε 2-3 μέρες άκουσε ότι κάποιος ιερέας που ήταν εγκλωβισμένος και ήρθε στις ελεύθερες περιοχές, στο Συνοικισμό Κολοσσιού, κατάφερε και έφερε όλα τα Άγια Λείψανα της Αγίας Φωτεινής. Όταν πήγε εκεί και του ανάφερε, τα έφερε έξω από το ιερό, όπου τα είχε φυλαγμένα και τα ασπάστηκε. Και σε λίγες μέρες έφυγε και η στενοχώρια που είχε.
Ανάφερε πως πράγματι η Αγία Φωτεινή της έδιωξε την στενοχώρια με ένα όραμα που είχε: Είδε ότι πήγαινε με το σύζυγό της στο θαυματουργό Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Σύμβουλα. Σε μια στιγμή λίγο πριν φθάσουν ένοιωσε ότι ήθελε να κάνω εμετό. Είπε στο σύζυγό της να σταματήσει το αυτοκίνητο να κατέβει. Πράγματι έκανε εμετό και έφυγε μέσα από το στόμα της ένα κουβάρι σαν χαλίκι στρογγυλό, μαύρο, με κίτρινα στίγματα. Όταν άγγιξε πάνω του ήταν σαν τριχωτό και είπε τρεις φορές: «Παναγία μου. Είχα αυτό το πράγμα μέσα μου και ζούσα». Από θαύμα από εκείνη τη στιγμή δεν έχει πια τίποτα εδώ και πέντε χρόνια.
Μετά από προσευχή πήρε λίγη δύναμη από τον Τριαδικό Θεό να γράψει λίγα από τα θαυμάσια, που επιτρέπει μερικές φορές σ’ εμάς τα δημιουργήματά Του για να ανοίγουν λίγο οι πνευματικοί οφθαλμοί, να αναζητήσουμε το Σωτήρα και Λυτρωτή μας, τον Τριαδικό Θεό.
Όταν στον ένα χρόνο από το μεγάλο θαύμα ετοιμάστηκαν να αρχίσουν την αναστήλωση της ερειπωμένης Εκκλησίας, το τρακτέρ που είχαν πάρει οι εργολάβοι για να καθαρίσει το χώρο γύρω από την Εκκλησία, ανέσυρε ένα λείψανο. Πήρε κάποια μεγάλα κομμάτια από αυτό και τα πήρε στο Μητροπολίτη. Το βράδυ πήγαν και μάζεψαν και τα μικρά κομμάτια που απόμειναν. Την επομένη πήραν κάποιο τεχνίτη να δουλέψει. Αυτή και ο σύζυγός της έμειναν μόνοι τους έξω. Η Ελένη ένοιωσε κάτι να την καλεί και να της υποδεικνύει ένα σημείο για να σκάψει για να ανασύρει κάποιο λείψανο. Πήρε ένα σκεπάρνι και άρχισε να σκάβει. Μόλις έσκαψε 3-4 φορές βρήκε ένα κρανίο πρώτα και μετά ολόκληρο το σώμα, ενώ ο Λεωνίδας της έλεγε: «Μα νομίζεις ότι τα λείψανα είναι έτσι από πάνω, τόσο ξέβαθα;» Όταν τον φώναξε: «Έλα και βρήκα λείψανο», νόμισε ότι βρήκε κανένα κομματάκι. Όταν το είδε πήρε το σκεπάρνι από το χέρι της, αφού ξέσπασε σε λυγμούς άρχισε να σκάβει και έβγαλε και άλλα κομμάτια. Τα έβαλε όλα στην ποδιά της, επειδή δεν είχαν κανένα άλλο δοχείο και τα πήγαν στο σπίτι τους.
Η ευωδία ήταν απέραντη. Ευωδίαζαν και τα Άγια Λείψανα και ο χώρος που ήταν! Αμέσως ενημέρωσαν τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη. Σε ένα χρόνο βρέθηκε ακόμη ένα Λείψανο από το σύζυγό της με θαύμα. Πολλοί έρχονται και τα προσκυνούν και είδαν θεραπεία και σωματική και πνευματική. Μετά τα μεταφέρανε στη Μητρόπολη για να μην γίνει καμιά παρεξήγηση, αλλά λυπηθήκαν πολύ. Έφεραν τον πνευματικό π. Στυλιανό, έκανε ευχή, τα ετοίμασαν και τα μετέφεραν στη Μητρόπολη. Ως εκ θαύματος ο Μητροπολίτης είπε στο σύζυγό της: «Να τα πάρεις πίσω στο σπίτι σας να τα φυλάξεις. Είναι εκεί ο πιο κατάλληλος χώρος μέχρι να τελειώσει η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τα πάρουμε εκεί».
Πολλά είναι τα θαύματα που συνεχίζονται ακόμη να γίνονται στο νεοφανές Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Σύμβουλα. Από μαρτυρίες που βρέθηκαν σε βιβλία κάποτε ήταν Μοναστήρι που ονομαζόταν Συμβούλιο του Κυρίου και εκεί γίνονταν τα συμβούλια των Εκκλησιών γι΄ αυτό πήρε το όνομα «Σύμβουλας». Μερικά βιβλία αναφέρουν κι΄ αυτά την ύπαρξη μοναστηριού εκεί στο Σύμβουλο. Ένα βιβλίο με τίτλο «Χωριά και Πολιτείες της Κύπρου» αναφέρει ότι ένας από τους ηγούμενους του μοναστηριού ήταν κάποιος Θεόδωρος, που αργότερα έγινε Επίσκοπος Πάφου που έγραψε το βίο του Αγίου Σπυρίδωνα για πρώτη φορά. Άλλο βιβλίο αναφέρει ότι σ΄ αυτό το μοναστήρι έκαναν σταθμό για πολύ καιρό οι Άγιοι Νικόλαος, Σπυρίδωνας και Θεόδωρος Πάφου.
Ελπίζουν ότι σύντομα θα ξαναγίνει μεγάλη Μονή, όπως παλαιά, η οποία ήδη άρχισε να αναστηλώνεται –να ανασκευάζεται. Ευχαρίστησαν Τον Τριαδικό Θεό και την χάρη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, που μεσιτεύει στον Παντοκράτορα για κάθε περίστασή τους και προπάντων για τη σωτηρία της ψυχής τους.

Ιερά Μονή Συμβούλου Χριστού
Άγιος Γεώργιος
4634 Σύμβουλος
Λεμεσός, Κύπρος

ΣΗΜ: Τα λείψανα που ανακάλυψαν η Μοναχή Πολυχρονία και ο Μοναχός Γερόντιος είναι τριών Αγίων Πατέρων και καθημερινά οραματίζουν πολλούς πιστούς για την ύπαρξή τους. Όταν θα θέλει ο Θεός θα αποκαλυφθούν τα ονόματά τους.

Πηγή: http://www.pigizois.net/kipros/Saint_Ge ... emesou.pdf
http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_778.html
Διαβάστε και άλλα »